ZASADY EDYTORSTWA

  1. Prace pisze się bezosobowo w czasie przeszłym – dokonanym
  2. Nie pisze się kropek po tytule pracy, tytułach rozdziałów i podrozdziałów, po opisie rysunków….
  3. Opis rysunków – pełny , wyczerpujący z komentarzami – pod rysunkiem, bez kropki na końcu
  4. Opis tablicy – nad tablicą , z numeracja kolejna lub rozdziałową
  5. Numeracja wzorów (bez wprowadzeń) po prawej stronie na nawiasach okrągłych
  6. Rysunki, tablice, wzory, zdjęcia itd., przed prezentacją powinny być najpierw przywołane w tekście
  7. Cytowanie literatury w całej pracy (często im więcej tym lepiej) w nawiasach kwadratowych [1,3,7,17], a ich wykaz według kolejności cytowania, albo alfabetycznie na końcu pracy
  8. Wielkość rysunków, tablic, wzorów i wszystkich materiałów prezentowanych w pracy – czytelne, poprawnie wykonane, niezbędne – według koncepcji autora pracy
  9. Niedopuszczalne błędy stylistyczne, interpunkcyjne, stylistyczne
  10. Piszemy 12 TNR, inne bold, duże litery
Reklamy
Categories: Pisanie prac | Tagi: | Dodaj komentarz

Ogólne uwagi dotyczące przypisów

  1. Przypisy powinny być umieszczone alternatywnie:
  2. Na końcu pracy lub rozdziału.
  3. Na dole strony pisane czcionką o dwa punkty mniejszą niż tekst podstawowy.
  4. Zredagowane w tekście  w formie odnośników, którym odpowiada odpowiednio

sporządzony wykaz cytowanych prac.

2.Zalecna jest następująca forma przypisów:

  1. W przypadku jednego autora w przypisie należy podać:
  2. a) nr przypisu,
  3. b) inicjały imion autora,
  4. c) nazwisko autora,
  5. d) tytuł publikacji,
  6. e) nazwę wydawnictwa,
  7. f) miejsce i rok wydania
  8. g) nr strony.

Przykład:

1  R. W. Griffin, Podstawy zarządzania organizacjami, Wyd. Nauk. PWN, Warszawa 2002, s.15.

  1. W przypadku, gdy publikacja jest dziełem kilku autorów (jednak nie więcej niż trzech) ,w której nie określono wkładu każdego   z nich, wymieniamy ich inicjały imion i nazwiska przed tytułem publikacji. Jeśli taką publikację napisało więcej niż trzech autorów, wymienimy tylko pierwszego z nich, dopisując  zbitkę (i inni).

Przykład:

2A. K. Koźmiński, D. Jamielniak, Zarządzanie od podstaw, Podręcznik  akademicki,                 Wyd. Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2008.

C.W przypadku prac zbiorowych typu słowniki, encyklopedie itp. Występuje wielu  autorów. Nie podajemy żadnego z nich.

Przykład:

4 Encyklopedia Powszechna PWN,t.1.Warszawa 976,s,120.

  1. W przypadku pracy zbiorowej, w której podano autorów rozdziałów, ale nie ma określonego redaktora,  najpierw podajemy autora rozdziału,  a następnie tytuł dzieła.

Przykład:

J. Korczak, Wiedza o organizacji i zarządzaniu jako dyscyplina naukowa, [w:] Nauka    o organizacji i zarządzania, Kolonia Limited,  Wrocław 2005.

  1. W przypadku pracy zbiorowej, w której podano autorów rozdziałów i jest znany redaktor lub redaktorzy, najpierw podajemy autora rozdziału,   następnie podajemy  redaktorów, a potem  tytuł dzieła, wydawnictwo i rok wydania.

Przykład:

6 B. Mikuła, Strategiczne zarządzanie wiedzą w organizacji,[w:] J.S. Kardas (red.) Innowacje w zarządzaniu kapitałem ludzkim. Wybrane determinanty, Wyd. Akademii Podlaskiej,   Siedlce 2007,s.63.

  1. W przypadku powoływania się na niedostępną publikację, znaną jednak z innego dzieła, przypis powinien mieć zapis jak w przykładzie7.

Przykład:

7 J.K. Galbraith, American Capitalism, Boston 1952, cyt. za: Z. Pierścionek, Strategie konkurencji i rozwoju  przedsiębiorstwa, Wyd. PWN, Warszawa 2003.

  1. G. Przypisy dotyczące publikacji zamieszczonych w czasopismach powinny mieć zapis jak w przykładzie 8.

Przykład:

8 W. M. Grudzewski, Współczesne kierunki rozwoju nauk o zarządzaniu,                                 [w:] „Ekonomika    i Organizacja Przedsiębiorstwa” 2006, nr 3(674),s.11.

  1. Przypisy dotyczące publikacji zamieszczonych w gazetach powinny być redagowane w sposób podobny jaki obowiązuje dla czasopism, z wyjątkiem niepodawania stron. Podajemy jednak dzień miesiąc i rok wydania numeru gazety.
  2. Przypisy dotyczące źródeł internetowych powinny zawierać nazwę instytucji powoływanej strony, adres internetowy oraz datę aktualizacji, czyli datę korzystania ze strony. W wypadku, gdy wykorzystujemy artykuł internetowy, przypis należy wykonać podobnie jak w odniesieniu do publikacji papierowych, przy czym zamiast wydawnictwa i miejsca wydania podajemy adres internetowy i datę korzystania z tego źródła

Przykład:

9 Akademia Podlaska Siedlcach, xyz.xyz ( 2018.10.09),

  1. Pełny przypis wykonujemy w pracy tylko jeden raz. Jeśli powołujemy się na to samo źródło dwa i więcej razy- stosować należy zapisy skrócone.

Przykład:

10  R. W. Griffin, Podstawy…,dz.cyt.,s.20.

K.W wypadku, gdy kolejny przypis dotyczy tego samego autora i dzieła oraz tej samej strony,  piszemy skrót: tamże.

Przykład:

11Tamże.

  1. Jeśli kolejny przypis dotyczy tego samego autora i dzieła, ale innej strony, piszemy skrót: tamże i podajemy numer strony.

Przykład:

12 Tamże, s.25.

  1. Ilustracje w pracy dyplomowej powinny być czytelne i estetyczne w formie oraz numerowane w kolejności ich występowania, a także zawierać tytuł i źródło. W wypadku, gdy ilustracja jest dziełem autora pracy dyplomowej , źródło opisujemy jak w przykładzie 13.

Przykład:

Źródło: Opracowanie własne.

  1. Tabele składają się z tytułu, makiety i objaśnień. Tytuł powinien trafnie określać jej zawartość i znajdować się nad tabelą. Czcionka tytułu tabeli powinna być wielkości czcionki tekstu podstawowego i pogrubiona(tzw. tłusty druk). Źródło tabeli  podajemy pod tabelą.
  2. Tytuły pozostałych ilustracji (rysunki, schematy, wykresy, mapki, zdjęcia) należy pisać pod ilustracją, a pod nim – źródło.

6. Bibliografia powinna być sporządzona według podziału na źródła i literaturę. Wykaz opracowań powinien być ułożony alfabetycznie według nazwisk autorów i zawierać pełny wykaz literatury wykorzystanej w pracy.

Categories: Pisanie prac | Tagi: | Dodaj komentarz

Egzamin dyplomowy

  1. Jeżeli student ostatniego semestru przystępuje do egzaminów i zaliczeń w sesji, egzamin dyplomowy powinien być przeprowadzony w terminie nie przekraczającym trzech miesięcy od dnia zakończenia sesji.
  2. Warunkiem dopuszczenia do egzaminu dyplomowego jest zdanie wszystkich egzaminów i uzyskanie zaliczenia wszystkich kursów oraz praktyk przewidzianych w planie studiów, a ponadto złożenia pracy dyplomowej w jednym egzemplarzu w formie pisemnej i elektronicznej, która uzyskała pozytywną ocenę promotora i recenzenta.
  3. Egzamin dyplomowy odbywa się przed komisją egzaminacyjną, w której skład wchodzą: przewodniczący oraz promotor i recenzent. Przewodniczącym komisji jest Dziekan lub Prodziekan. Dziekan może powierzyć przewodniczenie komisji egzaminacyjnej innej osobie spośród profesorów i doktorów habilitowanych zatrudnionych na wydziale.
  4. Egzamin dyplomowy nie jest obroną pracy.
  5. Egzamin dyplomowy jest egzaminem ustnym. Dyplomant otrzymuje  trzy pytania, dotyczące zagadnień objętych wykazem problematyki egzaminacyjnej, zaproponowanej przez Dyrektora Instytutu i ustalonej przez Radę Wydziału. Tylko jedno pytanie może być związane z problemem badawczym pracy.
  6. Harmonogram przeprowadzania egzaminów dyplomowych ustala Dyrektor Instytutu.
Categories: Prace dyplomowe | Tagi: | Dodaj komentarz

ZASADY DOTYCZĄCE KONSTRUOWANIA PRZYPISÓW

  1. Przywołany w pracy cytat powinien być wyróżniony w tekście cudzysłowem, bądź zaczynać się od słów: jak zauważa J. Kowalski, ma słuszność J. Kowalski, za J. Kowalskim stwierdzić należy, że „…”
  2. Przypisy umieszcza się na dole strony, na której znajduje się cytowany tekst. Numeracja przypisów stanowi kontynuację od pierwszego do ostatniego przypisu w całej pracy dyplomowej. Nie zaleca się stosowania odrębnego numerowania przypisów do kolejnych rozdziałów pracy. Błędnym jest zapis przypisów na końcu danego rozdziału lub na końcu całej pracy.
  3. Przypisy mogą mieć charakter źródłowy, uzupełniający, odsyłający, wyjaśniający lub polemiczny, rzadko odautorski.
  4. Przypis źródłowy zaczyna się od inicjału imienia i nazwiska (nazwisk) autora (autorów). Następnie, po przecinku, kursywą podaje się tytuł pracy (książki, artykułu). Kolejno umieszcza się miejsce i rok wydania, numer strony (lub numery stron), z której autor pracy dyplomowej korzystał. Przypis kończy kropka. Przykłady poprawnych przypisów znajdują się w następnym punkcie.
  5. Każda pozycja literaturowa wykorzystana w przypisach musi znaleźć się w spisie literatury. Przykłady przypisów źródłowych (czcionka 10):
  6. wydawnictwa zwarte:
  7. Kowalski, Jak pisać przypisy, Warszawa 2006, s. 32;
  8. praca zbiorowa:
  • Jak pisać przypisy, red. J. Kowalski, Warszawa 2002, s. 21 lub jak w powyższym przykładzie.
  1. artykuł w pracy zbiorowej:
  • Igrek, Przypisy i ich funkcja w pracy licencjackiej, [w:] Jak pisać przypisy, red. J. Kowalski, Warszawa 2002, s. 23.
  1. artykuł w czasopiśmie:
  • Kowalski, Jak pisać przypisy, „Wiadomości Tekściarskie” 1997, nr 11, s. 45.
  1. akty normatywne:
  • Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 z późn. zm.).
  • Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 października 2005 r. w sprawie określenia wysokości odsetek ustawowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1662).
  • Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 z późn. zm.),
  1. orzeczenia sądowe:
  • Wyrok SN z dnia 2 lutego 2008 r. I CN 33/07, OSNCP 2008, nr 2, poz.7.
  • Wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 marca 2006 r., 2 ws 48/05, Wokanda 2006 nr 5, s.3.
  1. źródła literatury pozyskane w Internecie:
  • Korejba, Jak Putin zagnał Ukrainę do Europy, http://www.new.org.pl/2013-11-13, jak_putin-zagnal_ukraine_do_europy.html, [dostęp: 19.11.2013].
  • jeśli nie ma autora cytowanych treści, wówczas: Jak Putin zagnał Ukrainę do Europy, http://www.new.org.pl/2013-11-13,jak_putin-zagnal_ukraine_do_europy.html, [dostęp: 19.11.2013].
  • w przypadku prac licencjackich czy magisterskich, jak i innych portal Wikipedia nie jest kwalifikowanym źródłem naukowym i nie należy się powoływać na informacje z tej strony, ponieważ zostaną one uznane za błędne.
  1. Jeśli tytuł i data wydania aktu prawnego podane zostaną w tekście podstawowym, wówczas publikator (np. Dziennik Ustaw, Dziennik Urzędowy UE) należy podać w przypisie, dla przykładu: Statut Rady Europy z dnia 5 maja 1949 r., Dz.U. z 1994 r. nr 118, poz. 565.
  2. W przypadku powtarzania się tego samego źródła w przypisach stosujemy zapis skrócony. Skrócenia mogą wyglądać następująco:
  1. jeśli podczas cytowania tej samej pracy następuje ona bezpośrednio po sobie, wówczas stosuje się zapis: Ibidem, s. 65.,
  2. jeśli cytowane źródło przedzielają inne przypisy, wówczas obowiązuje zapis: cit., np.: M. Czerska, op. cit., s. 54.,

jeżeli przytaczanych jest kilka prac tego samego autora, przy kolejnym cytowaniu skraca się tytuł do jednego-dwóch słów, bez potrzeby ponownego podawania miejsca i roku wydania, np.: B. Liberda, Oszczędności…, s. 54-56. (Kursywą podaje się wówczas tytuł i trzy kropki, natomiast znak przecinka jest już wyprostowaną czcionką).

Categories: Prace dyplomowe | Tagi: | Dodaj komentarz

Seminarium dyplomowe

  1. Dyrektor Instytutu wyznacza nauczycieli akademickich do prowadzenia seminariów dyplomowych w danym roku akademickim
  2. Studenci przed wyborem promotora zostają zapoznani z obszarem tematycznym  oferty seminaryjnej
  3. W przypadku zmiany promotora student jest zobowiązany złożyć podanie do Dziekana po wcześniejszym jego zaopiniowaniu przez promotorów i Dyrektora Instytutu
  4. Seminaria licencjackie powierza się doktorom i samodzielnym pracownikom naukowym.
  5. Seminaria magisterskie powierza się profesorom i doktorom habilitowanym, a w uzasadnionych przypadkach również doktorom na podstawie decyzji dziekana po zasięgnięciu opinii Rady Wydziału
  6. Promotor  jest odpowiedzialny  za sformułowanie tematu pracy dyplomowej.
  7. Student zobowiązany jest złożyć pracę dyplomową do końca zajęć w ostatnim semestrze studiów, co stanowi warunek uzyskania pozytywnej oceny z seminarium dyplomowego oraz zaliczenia semestru
  8. Prace dyplomowe powinny być złożone do dziekanatu na dwa tygodnie przed planowanym terminem egzaminu dyplomowego.
Categories: Prace dyplomowe | Tagi: | Dodaj komentarz

KONTROLA PRACY DYPLOMOWEJ

Wszystkie prace dyplomowe podlegać będą kontroli przez członków Wydziałowego Zespołu ds. Jakości Kształcenia w celu sprawdzenia, czy spełniają one standardy zawarte w wytycznych.

Dziekan na wniosek członka komisji, po konsultacji z promotorem, może nie dopuścić do obrony pracy dyplomowej, jeżeli nie spełnia ona ustalonych przez uczelnię oraz wydział standardów na kierunku: administracja i bezpieczeństwo narodowe. W takim przypadku autor pracy zobowiązany jest do wprowadzenia w niej niezbędnych poprawek i ponownego przedłożenia pracy dyplomowej promotorowi do akceptacji.

Categories: Prace dyplomowe | Tagi: | Dodaj komentarz

ZASADY DOTYCZĄCE ELEMENTÓW SKŁADOWYCH PRACY

Praca dyplomowa powinna zawierać następujące elementy składowe:

  1. Strona tytułowa, (zał. 1.).
  2. Oświadczenie autora pracy (zał. 2).
  3. Oświadczenie studenta dot. udzielenia uczelni licencji (zał. 3).
  4. Spis treści tworzony jest automatycznie według przytoczonego wzorca:

Wykaz ważniejszych skrótów……………………………………………………………………………..2

Wstęp……………………………………………………………………………………………………………….. 3

Rozdział I. Tytuł ……………………………………………………………………………………………….6

1.1. …………………………………………………………………………………………………………………….7

1.2. ……………………………………………………………………………………………………………………12

1.3. ……………………………………………………………………………………………………………………15

Rozdział II. Tytuł …………………………………………………………………………………………….18

2.1. ……………………………………………………………………………………………………………………19

2.2. ……………………………………………………………………………………………………………………24

2.3. ……………………………………………………………………………………………………………………27

Rozdział III. Tytuł ……………………………………………………………………………………………30

3.1. ……………………………………………………………………………………………………………………31

3.2. ……………………………………………………………………………………………………………………36

3.3. ……………………………………………………………………………………………………………………39

Rozdział IV. Tytuł ……………………………………………………………………………………………42

4.1. ……………………………………………………………………………………………………………………43

4.2. ……………………………………………………………………………………………………………………48

4.3. ……………………………………………………………………………………………………………………51

Zakończenie ……………………………………………………………………………………………………..54

Spis literatury …………………………………………………………………………………………………….57

Spis aktów prawnych …………………………………………………………………………………………60

Spis tabel ……………………………………………………………………………………………………………63

Załączniki

  1. Wstęp

Stanowi wprowadzenie do badanych i analizowanych zagadnień; powinien zawierać: wyjaśnienie, czego dotyczy praca, tzw. uzasadnienie generalne wyboru tematu pracy, cel główny pracy, który musi być skorelowany z tytułem; zastosowane metody badawcze (do najczęściej stosowanych narzędzi badawczych należą: analiza literatury ‒ podstawowa forma badań w części teoretycznej, analiza dokumentacji ‒ wykorzystuje się dokumentację podmiotu badań, np. statut, regulamin organizacyjny, akty prawne oraz stosuje się analizę porównawczą), określenie charakteru i rodzaju wykorzystanych źródeł; krótką charakterystykę struktury pracy.

  1. Tekst pracy

Tworzą go poszczególne rozdziały i podrozdziały pracy, które powinny stanowić logiczną
i zwartą tematycznie całość.

  1. Zakończenie

Zawiera podsumowanie i stanowi ustalenia własne autora pracy licencjackiej w formie wniosków, które muszą być jednoznaczne i oparte na badanym materiale.

  1. Spis literatury

Spis literatury zawiera wszystkie pozycje, z których autor korzystał przy pisaniu pracy (jedną z podstaw oceny pracy dyplomowej jest właściwy dobór literatury i odpowiednie jej wykorzystanie). Winien zawierać w poniższej kolejności:

  1. spis aktów prawnych,
  2. spis orzecznictwa sądowego z podziałem na rodzaje sądów,
  3. spis rysunków (jeżeli występują w pracy),
  4. spis tabel (jeżeli występują w pracy),
  5. załączniki.

Do typowych załączników zalicza się: schemat organizacyjny instytucji, procedury i dokumenty wewnętrzne badanego podmiotu, wyciągi z aktów prawnych itp.

Categories: Prace dyplomowe | Tagi: | Dodaj komentarz

Opisywanie tabel i rysunków w tekście pracy

Tabela 5

Środki i formy przekazu reklamy prasowej

Rodzaj reklamy Środki przekazu Przykładowe formy reklamy
Reklama prasowa Dzienniki

Magazyny

Katalogi

Ogłoszenia ramkowe

Reklamy wielostronicowe

Wkładki reklamowe

Wszywki reklamowe

Sztywna kartka

Wklejki

Banderole

Zakładki

Reklamy trójwymiarowe

Źródło: J. Kowalski: Promocja i jej instrumentarium. Wydawnictwo Fenix. Warszawa 2008, s. 50.

Rysunek 9. Ogólna procedura racjonalnie prowadzonych badań marketingowych

Źródło: opracowanie własne na podstawie: J. Michałowski: Badania marketingowe.
Wydawnictwo Prokter. Wrocław 2008, s. 34.

Categories: Pisanie prac | Tagi: | Dodaj komentarz

Ogólne zasady sporządzania przypisów bibliograficznych. Wydawnictwa zwarte

W omawianej normie wymieniono elementy, które powinny być uwzględnione w przypisach bibliograficznych oraz ustalono obowiązkową ich kolejność. Podano odrębne zasady dla przypisów dotyczących wydawnictw zwartych, wydawnictw ciągłych, fragmentów w wydawnictwach zwartych, artykułów w wydawnictwach zwartych,  artykułów w wydawnictwach ciągłych oraz dokumentów patentowych.

W podanych niżej zestawieniach podstawowy przypis stanowią elementy drukowane antykwą Uwzględnienie tych elementów jest obowiązkowe.  Elementy drukowane kursywą są fakultatywne i można je uwzględniać lub pomijać w zależności od ogólnego stopnia szczegółowości ustalonego dla wykazu przypisów.

Wydawnictwa zwarte

              Element:                                                                  Przykład:

Odpowiedzialność główna                            KOZŁOWSKI, Wiktor.

Tytuł                                                              Pierwsze początki terminologii łowieckiej.

Odpowiedzialność drugorzędna                       Opracował, wstępem i komentarzem opatrzył  Władysław Dynak.    

 Wydanie                                                        Wydanie nowe, poprawione i rozszerzone.

Miejsce wydania, wydawca                             Wrocław: Towarzystwo Przyjaciół Polonistyki Wrocławskiej,

Rok                                                                1996.

Objętość                                                          222 s.

Seria                                                               Biblioteka Klasyki Łowieckiej.                Uwagi                                                             Streszczenie w języku angielskim.

Numer znormalizowany                                 ISBN 83-7091-023-8

(dla zwiększenia czytelności elementy obowiązkowe podano pogrubioną antykwą)

Praca autorska

Przykład przypisu  z zastosowaniem interpunkcji występującej w normie:

KOZŁOWSKI, Wiktor. Pierwsze początki terminologii łowieckiej. Opracował, wstępem i komentarzem opatrzył Władysław Jedynak. Wydanie nowe, poprawione i poszerzone. Wrocław: Towarzystwo Przyjaciół Polonistyki Wrocławskiej, 1996. 222 s. Biblioteka Klasyki Łowieckiej. ISBN 83-7091-023-8.

Ten sam przypis z zastosowaniem innej interpunkcji:

KOZŁOWSKI W.: Pierwsze początki terminologii łowieckiej. Opracował, wstępem i komentarzem opatrzył Władysław Jedynak. Wydanie nowe, poprawione i poszerzone. Wrocław: Towarzystwo Przyjaciół Polonistyki Wrocławskiej, 1996. 222 s. Biblioteka Klasyki Łowieckiej. ISBN 83-7091- 023-8.

Ten sam przypis zawierający tylko elementy obowiązkowe z zastosowaniem skrótów i innej interpunkcji:

KOZŁOWSKI W.: Pierwsze początki terminologii łowieckiej. Wyd. nowe, popr. i poszerz. 1996. ISBN 83-7091-023-8.

Praca zbiorowa

Śladami edukacji bibliotekarskiej. Redaktor Hanna Zasadowa. Zespół Historyczno-Pamiętnikarski Okręgu Stołecznego Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. Warszawa : Wydawnictwo SBP, 1995. 100 s. Bibliotekarze Polscy we Wspomnieniach Współczesnych, 4. ISBN 83-085778-39-X.

lub (przypis z elementami obowiązkowymi i wybranymi fakultatywnymi):

  1. a) Śladami edukacji bibliotekarskiej. Red. Hanna Zasadowa. Warszawa : Wydaw. SBP, ISBN 83-085778-39-X.
  2. b) Śladami edukacji bibliotekarskiej. Red. Hanna Zasadowa. Warszawa 1995. ISBN 83-085778-    39-X.

lub przypis zawierający tylko elementy obowiązkowe:

  1. c) Śladami edukacji bibliotekarskiej. 1995. ISBN 83-085778-39-X.

Ale   Ale też:

Zasadowa Hanna (Red.). Śladami edukacji bibliotekarskiej. Zespół Historyczno-Pamiętnikarski Okręgu Stołecznego Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. Warszawa: Wydawnictwo SBP, 1995. 100 s. Bibliotekarze Polscy we Wspomnieniach Współczesnych, 4. ISBN 83-085778-39-X.

W powyższych przykładach zastosowano różne interpunkcje i wyróżnienia graficzne. Norma pozwala na taką dowolność. Stwierdzono, że „we wszystkich przypisach zawartych w publikacji należy stosować jednolity system interpunkcji. Każdy element przypisu należy wyraźnie oddzielić od elementów następnych, np. stosując odpowiednią interpunkcję (kropka, pauza, itp.). Należy stosować jednolity system interpunkcji  także w celu rozróżnienia poszczególnych podelementów w obrębie elementu.”

W celu rozróżnienia lub wyróżnienia elementów decydujących o uporządkowaniu przypisów dopuszcza się stosowanie odmiany kroju czcionki lub podkreśleń.

Wyróżnienia graficzne i interpunkcja powinny zapewnić czytelność opisu. Zaleca się wyróżnić graficznie nazwę autora i tytuł dokumentu lub tylko tytuł dokumentu. W wydawnictwie ciągłym zaleca się nie wyróżniać tytułu artykułu  a tylko tytuł wydawnictwa ciągłego.

Nie dopuszcza się wyróżnienia w ten sam sposób różnych elementów tego samego opisu.

Zaleca się używanie tylko niezbędnych znaków interpunkcyjnych  oraz uzależnianie ich użycia od zastosowanych wyróżnień, np. wyróżnienie tytułu czasopisma  kursywą eliminuje użycie cudzysłowu.

Przykład: Przegląd Biblioteczny zamiast „Przegląd Biblioteczny”

Dane przejmujemy z karty tytułowej książki, a jeśli jej brak, dopuszcza się przejęcie niezbędnych danych z okładki, grzbietu. W przypadku dokumentów dźwiękowych dane można przejąć z etykiety, w mikrofiszach – z nagłówka.

Dane zawarte w przypisie należy przejmować w formie występującej w źródle. Nie jest konieczne przejmowanie takich szczegółów pisowni, jak wielkie litery, interpunkcja.    

Pisownia wielkich liter powinna być zgodna z praktyką przyjętą w języku lub piśmie, w którym podaje się informację.

Elementy opisu podaje się w języku występującym w dokumencie. Jedynymi elementami opisu podanymi zawsze w języku polskim  są skróty: ”s”. (stronica) i „red.” (redaktor) oraz w dokumentach elektronicznych słowa: dostęp i dostępny.

Elementy opisu pisane alfabetami niełacińskimi  podaje się w formie oryginalnej lub je transliteruje (transkrypcje podaje się w tekście pracy).

Forma transliterowana może zastępować formę w piśmie oryginalnym lub  – ujęta w nawiasy kwadratowe – ją uzupełniać.

np.:

Medicinska akademija  lub Медицинска академия [Medicinska akademija].

W dokumentach piśmienniczych główną odpowiedzialność ponosi autor.

Jeżeli osoba ponosząca główną odpowiedzialność nie jest wymieniona w dokumencie i nie można jej ustalić na podstawie innych źródeł, należy ten element pominąć. Pierwszym elementem opisu będzie wówczas tytuł.
W przypadku pracy zbiorowej w elemencie „odpowiedzialność główna” można podawać nazwy redaktorów, pod warunkiem, że redaktor jest wyraźnie wskazany w źródle.  Wówczas po nazwie zaleca się dodawanie w nawiasach okrągłych skrótu „red.”

Ta zasada nie dotyczy wydawnictw ciągłych, dla których pierwszym elementem  powinien być tytuł.        

Nazwy w  „odpowiedzialności głównej” należy podawać tak, aby częścią podaną jako pierwsza była ta, pod którą nazwa powinna być umieszczona w katalogu bibliotecznym, bibliografii. Tak więc  imiona i dalsze elementy zaleca się podawać po nazwisku.

W przypadku występowania więcej niż  trzech nazw należy przejmować tylko pierwszą, względnie początkowe dwie lub trzy nazwy. Pomijanie dalszych nazw jest dopuszczalne. Należy wówczas po ostatniej zapisanej nazwie dodać skrót „et al.” lub jego odpowiednik, np.:

CHOJNACKI,  Janusz A., et al.

         Tytuł należy przejmować w formie występującej w źródle, stosując w razie konieczności ustalone zasady transliteracji, skracania, pisowni wielkich liter.

Dopuszcza się skracanie długiego tytułu. Nie zaleca się opuszczeń na początku tytułu. Pominięcia należy zaznaczyć wielokropkiem ” …”.

Dopuszcza się redukowanie do inicjałów imion autorów, redaktorów, tłumaczy, pod warunkiem, że nie utrudni to identyfikacji osoby.

Tytuły wydawnictw ciągłych należy skracać według obowiązującej normy. Znaczenie skrótów, za wyjątkiem typowych ( np. „et al.” „s.l”, „s.n”) należy rozwiązać w oddzielnych spisach.

Nazwy w „odpowiedzialności drugorzędnej” (tłumacze, ilustratorzy, itp.) można podawać w kolejności: imię (imiona), nazwisko.

Elementami obowiązkowymi w przypisach są ISBN oraz ISSN. Dotyczy to tylko całości dokumentów zwartych i ciągłych. W przypadku ich części – są one elementami fakultatywnymi.

         Jeżeli w źródle brak jest miejsca wydania, można wówczas podać wyrażenie „miejsce wydania nieznane lub „sine loco (skrót.: „s.l”). Jeżeli nie podano wydawcy – można zastosować wyrażenie „wydawca nieznany” lub „sine nomine” ( skrót: „s.n”). Przy nieznanej dacie wydania, zaleca się podanie daty „copyright”, daty druku lub przypuszczalnej daty (np. ca. 1957).

Fragment wydawnictwa zwartego

Element:                                                              Przykład:

Odpowiedzialność główna                               HABIELSKI, Rafał, OSICA, Józef.

Tytuł dokumentu macierzystego                       Między niewolą a wolnością.

Wydanie

Numeracja części

Odpowiedzialność drugorzędna

Miejsce wydania, wydawca                            Warszawa : Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza

Rok                                                                1998.

Lokalizacja w obrębie   dok.                    Józef Haller 1873-1960, generał                              macierzystego                                                 WP, polityk, s. 44-45.

Przykład:

HABIELSKI, Rafał, OSICA, Janusz. Między niewolą a wolnością. Warszawa : Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza. 1998. Józef Haller 1873-1960, generał WP, polityk, s. 44-45.

Lub:

HABIELSKI Rafał, OSICA Janusz. Między niewolą a wolnością. Warszawa : Lud. Spółdz. Wydaw. 1998. Józef Haller 1873-1960 …, s. 44-45.

Lub:

HABIELSKI R., OSICA J.: Między niewolą a wolnością. 1998. Józef Haller  …, s. 44-45.

Artykuł w wydawnictwie zwartym

Element                                                               Przykład:

Dla artykułu:

Odpowiedzialność główna                           ZIEJKA, Franciszek.

Tytuł                                                          Najbarwniejsza postać młodopolskiej

epoki.

In

Dla dokumentu macierzystego:

Odpowiedzialność główna                           DUŻYK, Józef.

Tytuł                                                           Sława, panie Włodzimierzu :

                                                                   opowieść o Włodzimierzu Tetmajerze.

Wydanie                                                      Wydanie 2 poszerzone.

Miejsce wydania, wydawca                         Kraków : Wydawnictwo „Czuwajmy”,

Rok                                                             1998,

Lokalizacja w obrębie dokumentu                 s. 7-10.

Macierzystego

Przykład 1 (artykuł w wydawnictwie zwartym):

ZIEJKA, Franciszek. Najbarwniejsza postać młodopolskiej epoki. In DUŻYK, Józef. Sława, panie Włodzimierzu: opowieść o Włodzimierzu Tetmajerze. Wydanie 2 poszerzone. Kraków : Wydawnictwo „Czuwajmy”, 1998, s. 7-10.

Lub:

ZIEJKA F.: Najbarwniejsza postać młodopolskiej epoki. W: DUŻYK J.: Sława, panie Włodzimierzu. Wyd. 2 poszerz. 1998 s. 7-10.

Przykład 2:

ĆWIEKOWA, Jadwiga. Mistrz i nauczyciel sztuki bibliotekarskiej – Zofia Kossonogowa. In Śladami edukacji bibliotekarskiej. Warszawa : Wydawnictwo SBP, 1995, s. 36-46.

Lub:

ĆWIEKOWA J. Mistrz i nauczyciel sztuki bibliotekarskiej – Zofia Kossonogowa. W: Śladami edukacji bibliotekarskiej. Warszawa : Wydawnictwo SBP, 1995, s. 36-46.

Categories: Pisanie prac | Tagi: , , | Dodaj komentarz

Create a website or blog at WordPress.com