Przypisy

  • Przypisy
    • Przypisy       znajdują się u dołu strony, a ich numeracja jest ciągła w ramach całej       pracy. Przypisy w tekście numerowane są jako indeksy górne.
    • Jeżeli       przypis dotyczy jednego słowa zamieszczonego w tekście, to należy go       stawiać bezpośrednio po nim, natomiast w przypadku, gdy dotyczy całego       fragmentu tekstu, to umieszcza się na końcu ostatniego zdania np. cytatu.
    • Sposób       umieszczania przypisów reguluje norma - PN-ISO 690:2002       Dokumentacja. Przypisy bibliograficzne. Zawartość, forma i struktura.
    • Przypisy mogą mieć charakter:

źródłowy- najczęściej stosowany, podaje literaturę, z której korzystano przy opracowywaniu fragmentu tekstu

słownikowy – stosowany w przypadku tłumaczenia wyrazów obcojęzycznych, gdy nie są one tłumaczone bezpośrednio w tekście

rzeczowy – stosowany do szerszego opisu pojęcia użytego w tekście, którego wytłumaczenie nie stanowiłoby logicznej całości

polemiczny – zawierający krótką dyskusję w oparciu o różne informacje uzyskane z różnych źródeł bibliograficznych – często używany w pracach historycznych

komentatorski i dygresyjny – zawierający uwagi własne autora dotyczące omawianego zagadnienia

 

Przypisy dotyczące pozycji zwartych:

  • Od jednego do trzech autorów –

R. Davidson,  B. Cope: Turystyka biznesowa. Warszawa 2003, s.120.

  • Powyżej czterech autorów –

W. Baka i in.: Planowanie gospodarki narodowej. Warszawa 1976, s. 47.

 

Przypisy dotyczące części pozycji zwartych:

S. Owsiak: Finanse publiczne: teoria i praktyka. [W:] Finanse publiczne w okresie transformacji w Polsce. Red. J. Kowalski. Warszawa 1999, s. 295-366.

 

Przypisy dotyczące pozycji zwartych pod redakcją:

Wprowadzenie do ekonometrii w przykładach i zadaniach. Red. K. Kukułka, Warszawa 2003, s. 230.

 

Przypisy dotyczące artykułu w czasopiśmie:

M. Kruszka: WTO i usługi finansowe: zobowiązania europejskich państw okresu transformacji. „Bank i Kredyt” 2003, nr 8, s. 13-24.

M. Gałuszka: Usługi finansowe. Co będzie dalej? „Rzeczpospolita” 23 kwietnia 2005, nr 77 (1900), s. 22-23.

 

Przypisy dotyczące ustaw i rozporządzeń

Ustawa z dnia ….. o …… (Dz.U. Nr…., poz…. ze zm.)

Ustawa z dnia …. o….. (tekst jednolity; Dz. U. z ….. r., Nr……, poz…..)

Ustawa z dnia …. o….. (tekst jednolity; Dz. U. z….. r., Nr……, poz…. ze zm.)

Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie…….. z dnia …….. (Dz. U. Nr….., poz.)

Rozporządzenie Ministra …….. w sprawie…….. z dnia …….. (Dz. U. Nr….., poz.)

Np.

Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego1994 (Dz. U. Nr 24, poz. 83 ze zm.)

 

Przypisy dotyczące artykułu w e-czasopiśmie

M. Bobińska: Ryzykowny kurs. „Gazeta Prawna” 23 kwietnia 2002, nr 105 (1550),  s. 2. http://archiwum.infor.pl/gp/index.php?str=s&P180=I02.2002.105.00000020a (dostęp 27 marca 2008)

 

Przypisy dotyczące e-książki:

W. Kopaliński: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych. Łódź 1998. [CD-ROM]

 

Przypisy ze strony internetowej

J. Kowalski: Seminarium.  [W:] Encyklopedia Onet.pl WIEM. http://portalwiedzy.onet.pl/39865,,,,seminarium,haslo.html  (dostęp 1.10.2008)

 

Przypisy źródłowe niepublikowane

Wywiad:

Wywiad udzielony przez Jana Kowalskiego Dyrektora Jednostki Finansowej w dniu 25.05.2008

Informacja radiowa lub telewizyjna

Tytuł audycji radiowej lub telewizyjnej, program radiowy lub telewizyjny, data i miejsce emisji

Categories: Prace magisterskie | Tags: | Dodaj komentarz

Układ pracy

Układ pracy:

Strona tytułowa
Spis treści
Wstęp
Rozdział I
Rozdział II
Rozdział III
Zakończenie
Bibliografia
Spis np.: ilustracji, schematów, wykresów, zdjęć, tabel – opcjonalnie
Aneks – opcjonalnie
Słownik używanych skrótów lub pojęć – opcjonalnie

Categories: Prace dyplomowe | Tags: | Dodaj komentarz

Wymogi redakcyjne

WYMOGI REDAKCYJNE DOTYCZĄCE PRACY:

‑ magisterskiej

– licencjackiej

– dyplomowej

  • 3 egzemplarze pracy w miękkiej oprawie i drukowane dwustronnie
  • czcionka                               – Times New Roman
  • rozmiar czcionki                   – 13
  • odstęp między wierszami     – 1,5 wiersza
  • margines na oprawę             – 3 cm
  • margines prawy                    – 2 cm
  • wymogi edytorskie:             – przypisy u dołu strony

– numeracja ciągła przypisów

Categories: Prace dyplomowe | Tags: | Dodaj komentarz

Rysunki, tablice i odsyłacze stosowane w pracy

Zarówno rysunki, jak i tablice należy umieszczać centralnie w stosunku do lewego i prawego marginesu. Muszą być umieszczone w okolicach dotyczącego go tekstu. Rysunki i tablice powinny być numerowane kolejno za pomocą liczb arabskich (Rys. 1, Tabela 1 itd.). W tekście muszą znajdować się odsyłacze do odpowiedniej tabeli lub rysunku wykorzystujące w tym celu ich numer. Tytuły należy pisać czcionkąTimes New Romano rozmiarze 10 pkt. Tytuły rysunków, wykresów i innych podobnych elementów powinny znajdować się pod nimi, wyjątkiem jest tytuł tabeli, który powinien znajdować się nad tabelą. Należy je wyrównać do lewej strony z zachowaniem odstępu jaki stosuje się w akapitach. Pod rysunkami (tabelami, wykresami) należy podać źródło (czcionka Times New Roman o rozmiarze 10 pkt bez pogrubienia, z zachowaniem ustaleń dotyczących przypisów i bibliografii, wyrównanie do lewej z zachowaniem odstępu jaki stosuje się w akapitach).

xxx

Rys. 1 (tytuł rysunku)

Źródło: opracowanie własne

(Źródło: A. Maksymiuk, Pieniądz i podatki, Warszawa 2002, s. 238).

Spisy rysunków, wykresów, tabel powinny zawierać numer rysunku (tabeli, wykresu), jego tytuł (opis) oraz numer strony, na której występuje w tekście.

Dany punkt pracy nie powinien się rozpoczynać od zapowiedzi rysunku, tabeli, wykresu. Element graficzny pracy musi poprzedzać odpowiednie wprowadzenie.

Nie należy stosować sformułowań „poniższa” lub „powyższa” tabela.

Każdy rysunek, tabela, czy też wykres musi być odpowiednio skomentowany (zinterpretowany). Komentarz powinien uwzględniać m.in. próbę analizy danych zawartych w elemencie graficznym.

Categories: Prace magisterskie | Tags: , | Dodaj komentarz

Tytuły (każdego stopnia)

Tytuły (każdego stopnia) powinny być krótkie, komunikatywne.

Ranga, rząd, stopień ważności tytułu powinien być w tekście w jakiś sposób zaznaczone (wyróżnione). Można w tym celu np. tytuły:

  • 1-go stopnia(tytuły  rozdziałów)  PISAĆ DUŻYMI LITERAMI, bold(pogrubione) czcionką Times New Roman, rozmiar czcionki 14,
  • 2-go stopnia, tytuły podrozdziałów,  np.  4.1, tekst jak  w zdaniu, bold, czcionką Times New Roman, rozmiar czcionki 12,
  • 3-go stopnia, tyt. Punktów w podrozdziałach, np. 2.5.1. tekst jak w zdaniu, czcionką Times New Roman, rozmiar czcionki 12 .

W podziałach niższego rzędu tytuły można napisać kursywą lub podkreślić je.

Wszystkie tytuły (każdego stopnia) piszemy bez kropki na końcu

Tytuł rozdziału należy wyśrodkować, tytuły podrozdziałów wyrównane do lewej.

Wszystkie główne elementy struktury pracy dyplomowej, a więc wstęp (wprowadzenie), kolejne rozdziały, spisy rysunków, tabel, wykresów, bibliografia, ewentualne aneksy oraz streszczenie muszą rozpoczynać się od nowej strony.

Categories: Prace dyplomowe | Tags: | Dodaj komentarz

Tablice, wykresy, rysunki

1. Nad tablicą wykresem, rysunkiem umieszczamy numer i tytuł
2. Pod każdą tablicą, wykresem i rysunkiem należy podać źródło, z której zostały one zaczerpnięta, lub informację, że stanowi opracowanie własne autora lub też opracowanie na podstawie prac innych autorów (podać jakich).
3. Przypisy dotyczące tablic czy rysunków należy zamieszczać bezpośrednio pod tablicą czy rysunkiem.
4. W tablicach nie należy pozostawiać pustych rubryk. W przypadku braku danych należy stosować następujące znaki umowne:
kreska (–) – zjawisko nie występuje,
zero (0) – zjawisko istnieje, jednakże w ilościach mniejszych od liczb, które mogły być wyrażone uwidocznionymi w tabeli znakami cyfrowymi, np. jeżeli produkcja wyrażona jest w tys. ton, znak 0 oznacza, że produkcja w danym przypadku nie osiąga 0,5 tys. ton,
kropka (.) – zupełny brak informacji lub brak informacji wiarygodnych,
znak x – wypełnianie rubryki ze względu na układ tabeli jest niemożliwe lub niecelowe,
„w tym” – oznacza, że nie podaje się wszystkich składników sumy.

Categories: Prace dyplomowe | Tags: , , | Dodaj komentarz

Zalecenia ogólne do pracy dyplomowej

Praca dyplomowa (magisterska, licencjacka, inżynierska) powinna uwzględniać następujące wymogi:

  1. 1.      Tytuł pracy musi być zgodny z kierunkiem dyplomowania, tj. …….
  2. 2.      Musi mieć precyzyjnie określony przedmiot badań, cel, problemy badawcze, hipotezę (hipotezy), metodykę badań, a także wskazane źródła materiałów i analizę wyników z wnioskami wynikające z treści pracy.
  3. 3.      Część teoretyczna powinna być oparta na najnowszej literaturze polskiej i zagranicznej. Ponadto w literaturze powinny być uwzględnione publikacje pracowników uczelni, co potwierdzi związek badań z procesem dydaktycznym.
  4. 4.      Źródła internetowe należy ograniczyć tylko do niezbędnych informacji, chyba że  promotor  uzna  inaczej.
  5. 5.      Praca powinna:
    1. mieć charakter badawczy (np. rozwiązanie problemu praktycznego, badanie empiryczne w jednostkach administracji lub przedsiębiorstwach, oparte na aktualnie zebranych danych w konkretnych jednostkach, przedsiębiorstwach);

lub

  1. mieć cechy projektu (np. projekt organizacji, projekt systemu zarządzania, projekt systemu informatycznego, projekt systemu informacyjnego dla zarządzania, biznesplan przedsięwzięcia, plan marketingowy, projekcja ekonomiczno-finansowa);

Praca dyplomowa musi zawierać wyraźnie wydzieloną część praktyczną.

Bibliografia powinna zawierać wszystkie pozycje, z których autor korzystał przy pisaniu pracy. Bibliografia pracy licencjackiej, inżynierskiej powinna obejmować co najmniej 15 pozycji, a bibliografia pracy magisterskiej co najmniej 25 pozycji.

Pod względem objętości praca dyplomowa licencjacka, inżynierska powinna liczyć 50 – 70 znormalizowanych stron wydruku komputerowego. Średnia wielkość pracy magisterskiej  70 – 100 stron tekstu opracowanego poprawnie pod względem merytorycznym i formalnym. Do podanych wielkości nie wlicza się dodatków, aneksów i załączników.

Categories: Prace dyplomowe | Tags: | Dodaj komentarz

Przypisy

1) Przypisy należy umieszczać u dołu stron. Należy stosować numerację ciągłą w ramach całej pracy.

2) Zapis bibliograficzny w przypisie powinien składać się z następujących elementów:

  • praca jednego autora: inicjał imienia, nazwisko, tytuł, wydawca, miejsce i rok wydania, numer strony (np.: J. Paruch, Słownik skrótów, Wiedza Powszechna, Warszawa 1970, s. 5.
  • artykuł w czasopiśmie: inicjał imienia, nazwisko, tytuł artykułu, nazwa czasopisma, tom lub rocznik, rok i numer lub zeszyt, strona (np.: A. Grajewski, Kronika czeska, „Więź” 1994, nr 6, s.146);
  • praca zbiorowa: tytuł, redaktor pracy itd. (np.: Słownik poprawnej polszczyzny, wyd. 16, red. W. Doroszewski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1992, s.263).

3) W przypisach stosujemy skróty w sytuacji, gdy przywołujemy cytowane wcześniej źródło informacji.

– ibidem (ibid.) – jak wyżej, tamże

– opere citato (op.cit.) – cytowane dzieło

– vide – patrz, zobacz.

4) W przypadku korzystania ze źródeł internetowych podajemy datę dostępu.

Przykłady:

Ibidem, s. 349.

Keynes J.M., Ogólna teoria …, op. cit. s. 378 – 379.

Zob. np. Moździerz A., Nierównowaga finansów publicznych, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2009

Categories: Prace dyplomowe | Dodaj komentarz

Wymogi formalne

  1. Teoretyczne aspekty pracy powinny byś omówione na bazie literatury, z podaniem autora i źródła wykorzystywanych informacji (prawa autorskie) zgodnie z wymogami obowiązującymi przy pisaniu prac naukowych.
  2. Praca powinna być napisana:

a)     w objętości ok. 40 stron formatu A4,

b)     czcionka – Times New Roman, rozmiar 12 pkt. – za wyjątkiem tytułów rozdziałów, punktów, odsyłaczy, przypisów itp.

c)     odstęp między wierszami 1,5,

d)     marginesy – 2,5 cm.

  1. Sposób oprawy: bindowanie lub introligatorski
Categories: Prace magisterskie | Tags: | Dodaj komentarz

Opisy bibliograficzne

Przypisy składamy czcionką o 1–2 punkty mniejszą od tekstu głównego, piszemy od akapitu takiej samej wielkości jak w tekście głównym: stosujemy więc wcięcie w wierszu z numerem odsyłacza (następne wiersze w przypisie wielowierszowym justujemy – wyrównujemy do formatu kolumny tekstu głównego).

Numer przypisu ma stać przed znakiem interpunkcyjnym, jednak z wyjątkiem cudzysłowu, znaku zapytania i wykrzyknika, gdzie odnośnik stawiamy po nich.

Przykłady:

Problem ten podjął K. Nożko1. (-o1.);

Jak wykazał W. Michalak2, (-k2,);

Miodek nazywa „cudem języka”3. (-a”3.).

Jeśli już jedziesz samochodem, to nie pij!4.

  • tekst przypisu winien się zaczynać od wielkiej litery i kończyć kropką, nawet gdy jest tylko jednowyrazowy, np.: 5 Tamże.
  • od tekstu głównego przypisy oddziela się krótką linią (separatorem).
  • skróty w przypisach można stosować w szerszym stopniu niż w tekście głównym pracy. Wolno też pomijać niektóre znaki interpunkcyjne (przede wszystkim przecinki), jednak pod warunkiem zastosowania w większym stopniu wyróżnień, np. opuszczać przecinki po nazwisku autora i po tytule, gdy nazwisko jest wyróżnione, np. drukiem rozstrzelonym, a tytuł pismem pochyłym (kursywą).

Przykład:

1 R. W r ó b l e w s k i Wprowadzenie do strategii wojskowej Warszawa AON 1998, s. 25.

  • nie istnieje powszechnie przyjęty system identyczny we wszystkich szczegółach; ważne jest trzymanie się w całej pracy jednolitych zasad.
  • cytując parokrotnie tę samą pracę tego samego autora, tylko za pierwszym razem mamy obowiązek podać jej pełny opis. W kolejnych opisach wymieniamy tylko inicjał imienia i nazwisko autora, dodajemy skrót wyd. cyt. (lub łac.: op. cit.) i numer strony. Jeżeli w kolejnym przypisie przywołujemy się na tę samą pracę, którą cytowaliśmy w przypisie bezpośrednio poprzedzającym, i tę samą stronę, pomijamy nawet nazwisko autora, a za cały zapis wystarczy wyrażenie „tamże” (łac. ibidem).

Przykład:

1. J. Krzyżanowski, Twórczość Henryka Sienkiewicza, Warszawa 1973, s. 172.

2. A. Sajkowski, Barok, Warszawa 1972, s. 72.

3. J. Krzyżanowski, wyd. cyt., s. 191.

4. Tamże, s. 90.

5. Tamże.

Jeżeli – w tym samym przypisie lub w przypisach kolejno po sobie następujących – przytacza się kilka publikacji tego samego autora (jedna po drugiej), można zastąpić nazwisko autora słowem „tenże”.

Przykłady:

1 J. Miodek, ABC polszczyzny, Wrocław 2000, s. 27; tenże, Rzecz o języku. Szkice o współczesnej polszczyźnie, Wrocław 1983, s. 25.

lub:

2 Tenże, Rzecz o języku. Szkice o współczesnej polszczyźnie, Wrocław 1983, s. 25.

  • jeżeli w pracy wielokrotnie cytujemy więcej niż jedno dzieło tego samego autora, skrót „wyd. cyt.” byłby mylący, toteż po dokładnym opisaniu dzieła przy pierwszym przytoczeniu, w przypisach następnych – po nazwie autora – umieszczamy tylko tytuł lub początek tytułu danej książki, dodając numer odpowiedniej stronicy.

Przykład:

1 J. Miodek, ABC polszczyzny, Wrocław 2000, s. 27.

2 Tenże, Rzecz o języku. Szkice o współczesnej polszczyźnie, Wrocław 1983, s. 25.

3 A. Markowski, 500 zagadek o języku polskim, Warszawa 1990,          s. 199.

4 J. Miodek, ABC… s. 32.

5 Tenże, Rzecz… s. 111.

  • bywa, że praca zawiera sporo cytatów z jednego dzieła. Można przy pierwszym przytoczeniu – aby nie mnożyć przypisów – dodać informację: W dalszych przytoczeniach podaję strony z tego wydania. Wtedy numer strony umieszczamy już nie w przypisie, lecz po cytacie. Przy cytowaniu „z drugiej ręki” opis źródła poprzedzamy skrótem „cyt. za:”;
  • jeżeli w tekście zasadniczym nie przytaczamy czyichś słów dosłownie, a tylko je referujemy, to opis źródła poprzedzamy skrótem „zob.” lub „por.”;
  • istotny jest wymóg dokładnego udokumentowania pracy. Pamiętajmy więc o lokalizacji cytatu (numer lub numery stronic!) już na etapie zbierania materiałów;
  • żelazną regułą jest, by w przypisach imię (lub jego inicjał) stało zawsze przed nazwiskiem;
  • wystarczy ograniczyć się do trzech elementów wydawniczych: miejsca i roku wydania oraz numeru stronicy. Jeżeli jednak decydujemy się podać także nazwę wydawnictwa, winniśmy konsekwentnie podać ją we wszystkich wydawnictwach;

Obowiązkowe elementy składające się na przypis są następujące:

1) nazwa autora – inicjał imienia (gdy Czesław, Szymon zapisujemy C., S., a nie Cz., Sz.wyjątek Charles, Charlotta itp. – inicjał imienia piszemy Ch.) i nazwisko,

2) tytuł i dodatki do tytułu (np. podtytuł) – kursywą,

3) nazwa współpracowników (jak nazwa autora),

4) numer tomu, rocznika, części lub zeszytu (zawsze cyframi arabskimi, np. t. 5, R. 34, cz. 3, z. 7),

5) miejsce wydania (jeżeli brak, umieszczamy skrót: „b.m.”),

6) rok wydania (jeżeli brak, skrót „b.r.”),

7) numer stronicy (skrót „s.” lub „str.”);

  • należy uwzględnić – po tytule, a przed miejscem wydania – nazwy współpracowników: tłumacza, redaktora naukowego, autora opracowania tekstu; poprzedzamy je skrótami: „tłum.”, „red.” (lub „pod red.”), „oprac.”;
  • jeśli autorów jest więcej niż trzech, można wymienić tylko pierwszego, z dopiskiem „i in.”;
  • czasami na karcie tytułowej widnieje kila miast – siedzib wydawnictwa – wystarczy wówczas podać pierwsze z nich lub to, które zostało wyróżnione graficznie (np. tekstem pogrubionym).
  • tytuły czasopism ujmujemy w cudzysłów i zapisujemy prostą czcionką. W tytułach czasopism, które się odmieniają wszystkie wyrazy (z wyjątkiem spójników i przyimków) piszemy z dużej litery, np.: „Lotnictwo Wojskowe”, Tygodnik Powszechny”, „Państwo i Prawo”, „Literatura na Świecie”, zaś tytuły, które się nie odmieniają, wielką literą piszemy tylko pierwszy wyraz, np.: „Po prostu”, „Dookoła świata”, „Mówią wieki”.
  • zapis pracy zbiorowej ma następujący wygląd:

Pod wspólnymi sztandarami. Droga Polski do NATO, red. A. Ajnenkiel, Warszawa AON 1999, s. 23 i n.

  • artykuł (rozdział) z pracy zbiorowej ma następujący zapis:

B. Balcerowicz Od Układu Warszawskiego do NATO, [w:] Pod wspólnymi sztandarami. Droga do NATO, pod red. nauk. A. Ajnenkiela, Warszawa AON 1999, s. 63–96.

  • w bibliografii załącznikowej – jeżeli przyjęto porządek alfabetyczny – imię lub inicjał imienia autora zaleca się wstawiać po jego nazwisku.

Mamy nadzieję, że przykłady te okażą się przydatne w różnych, trudnych dla piszącego pace kwalifikacyjną sytuacjach.

Categories: Prace magisterskie | Tags: | Dodaj komentarz

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com. The Adventure Journal Theme.

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.