Cel i teza pracy

Cel pracy musi być podany jednoznacznie. Sformułowanie tezy pracy jest zalecane, szczególnie w pracach o charakterze teoretycznym, w których istotną częścią jest modelowanie matematyczne i symulacja oraz kiedy ważną rolę odgrywa interpretacja i ocena porównawcza uzyskanych wyników. W niektórych pracach spotyka się nawet dwie lub trzy tezy, ale nie należy z tym przesadzać, gdyż tezę można sformułować jako bardziej ogólną w kilku zdaniach.

Teza nie może być jednak tautologią (zob. Wikipedia): „Tautologie są to zdania a priori analityczne – niezależne od doświadczenia, (konieczne i powszechne) wypowiadające to tylko, co zawarte jest w podmiocie zdania, objaśniają (przekładają) tylko wiedzę już posiadaną”.

W pracy dyplomowej typu projektowego lub konstrukcyjnego nie określa się zwykle tezy, ale cel musi być jasno sprecyzowany, w nawiązaniu do zakresu pracy podanego na stronie głównej. Zaleca się sformułować tezę w uzgodnieniu z opiekunem nawet w pracy o charakterze konstrukcyjno-projektowym.

Reklamy
Categories: Prace magisterskie | Tagi: | Dodaj komentarz

Temat podrozdziału piszemy boldem i tekst wyjustowany

Tekst podrozdziału piszemy jak w wytycznych tj. czcionką 12 pkt. z odstępem między wierszami 1,5. Proszę pamiętać obowiązkowo o akapitach, które zgodnie z wytycznymi powinny wynosić 0,75 cm. Zdania należy formułować zwięźle ale nie lakonicznie. Nie wolno także stosować zdań nadmiernie rozwiniętych, wieloczłonowych, sprawiających kłopoty z ich merytorycznym zrozumieniu.

Każdą nową myśl, rozpoczynamy od nowej linii stosując akapity. Takie ujmowanie poruszanej problematyki stwarza możliwość łatwiejszego zrozumienia istoty przekazu, a nade wszystko jest zgodne z zasadami pisowni w języku polskim. Nigdy nie może wystąpić sytuacja w której rozpoczynamy kolejne zdanie od nowej linii bez akapitu.

Jeżeli z w treści chcemy wymienić jakieś elementy, to należy wybrać określony znak (punktor) i starać się stosować go jednolicie w całej pracy. Przykład takiego wyliczania przedstawiono poniżej.

Środkiem wyrażania pojęć i dowodów twierdzeń jest odpowiedni język pozwalający w wypowiedziach definiować terminy z różną dokładnością. Ze względu na stopień dokładności można wyróżnić cztery rodzaje języków formułowania wypowiedzi:

    • Język potoczny, w którym autor wypowiedzi nadaje dowolne znaczenie poszczególnym terminom. W języku tym najłatwiej wyrazić autorowi wszelkie niuanse i szczegóły. Jednakże nie ma pewności czy nastąpiło pełne porozumienie pomiędzy partnerami komunikowania się, jeżeli nie mają oni podobnych skojarzeń słowno – znaczeniowych.
    • Żargon zawodowy, w którym znaczenie – ważnych dla danej grupy zawodowej – terminów jest ściśle określone i znane osobom posługującym się tym językiem. Znaczenie tych terminów nie jest nigdzie zapisane i może nie być oczywiste dla osób spoza danej grupy.
    • Język profesjonalny, w który znaczenie podstawowych terminów jest ściśle określone i zapisane w dostępnej literaturze. Ze znaczeniem tych terminów można zapoznać się nie należąc do danej grupy zawodowej.
    • Język sformalizowany, w którym znaczenie wszystkich terminów jest ściśle określone i opisane w dostępnej literaturze. Formułując informacje w tym języku unika się nieporozumień. Jednakże formułując opis rzeczywistości w języku sformalizowanym nie można wyrazić wielu szczegółów, niuansów, wyrażalnych w innym mniej sformalizowanym języku.Proces twórczego myślenia obejmuje cztery zasadnicze fazy:
  • Proszę zwrócić uwagę na fakt, że przy wyliczaniu określonych treści, całość tekstu jest wyrównana i wcięta na określoną głębokość (np. 1 cm). Ponadto jeżeli w tym tekście zaznaczonym określonym punktorem występuje kilka zdań to oczywiście zaczynamy z dużej litery i na końcu stawiamy kropkę. Jeżeli wyliczanie jest krótkie to należy zastosować wyliczanie zaczynając z małej litery i kropkę postawić dopiero po zakończeniu wszystkich wyliczeń. W zakończeniu każdego punktora stawiamy przecinek lub średnik. Przykładem może być poniższy tekst.

 

  • preparacji,
  • inkubacji,
  • olśnienia,
  • weryfikacji.

Przedstawiony tekst należy rozumieć jako przykład rozpoczęcia pisania pracy magisterskiej. Każdy kolejny rozdział rozpoczynamy pisać od nowej strony analogicznie jak w tym przykładzie.

Categories: Prace dyplomowe | Dodaj komentarz

PRACE PODYPLOMOWE MBA

ZALECENIA DOTYCZĄCE  PISANIA  PRAC  DYPLOMOWYCH NA  STUDIACH  PODYPLOMOWYCH  MBA

ZASADY BUDOWY PRACY DYPLOMOWEJ

 

Typowy układ treści pracy powinien być następujący:

  1. Strona tytułowa pracy (obowiązujący wzór – patrz załącznik nr 1).
  2. Spis treści.
  3. Wstęp.
  4. Rozdziały, a w ich ramach podrozdziały i punkty.
  5. Zakończenie.
  6. Bibliografia.
  7. Spis tabel.
  8. Spis schematów.
  9. Spis wykresów.
  10. Załączniki.
  11. Spis załączników.

Standardowa praca dyplomowa powinna mieć 3-4 rozdziały. Decyzje w tej kwestii podejmuje promotor.   

Zaleca się stosowanie poniższych zasad techniki pisania prac dyplomowych. Promotorzy mogą ustalić inne zasady, które powinny być przestrzegane w całej pracy.

TECHNIKA PISANIA TEKSTU

Kształt strony.

Marginesy:- tekst wyjustowany (wyrównany do obydwu marginesów).

Czcionka:- tytuły rozdziałów: wielkość 14 punktów pogrubione, na środku górnej części- tytuły podrozdziałów: 12 punktów pogrubione, na środku strony.

Wyrównanie: – tytuły rozdziałów i podrozdziałów – wycentrowane,- numery wzorów wyrównane do prawego marginesu.

 

– wzory matematyczne, rysunki – wycentrowane,

– tekst wyjustowany do obydwu marginesów, osobnej strony,

– tekst: Times New Roman 12 punktów, odstępy 1,5 wiersza,

– górny 2,0 cm, dolny 2,0 cm, lewy 3,0 cm, prawy 1,5 cm,

 Oświadczenie

Na ostatniej stronie pracy dyplomowej powinno się znaleźć oświadczenie autora o spełnieniu wymagań etycznych i nienaruszeniu norm prawnych. Poniżej zamieszczono przykład takiego oświadczenia:  

 

  1. Praca dyplomowa jest komputeropisem w formacie A4 pisanym dwustronnie. Oprawa powinna być twarda, nie stosować tzw. oprawy „bindowanej”.
  2. PAPIEROWA I ELEKTRONICZNA POSTAĆ PRACY
  3. „Oświadczam, że niniejszą pracę napisałem samodzielnie, nie posługując się niedozwolonymi sposobami korzystania z cudzych opracowań. Pozycje wymienione w Bibliografii wykorzystywałem, mając do nich bezpośredni dostęp. Jeśli korzystałem ze źródeł, z którymi nie miałem bezpośredniego kontaktu, zaznaczałem to w tekście pracy. (-) czytelny podpis autora”.
  4.  Do egzemplarza wersji papierowej pracy dyplomowej powinna być załączona wersja elektroniczna na płycie CD/DVD. Wersję elektroniczną umieszcza się w kopercie przyklejonej do wewnętrznej strony tylnej okładki.
Categories: Prace dyplomowe | Tagi: | Dodaj komentarz

Warunki oceny pracy

Praca magisterska podlega recenzji dokonanej przez promotora i wyznaczonego przez dziekana nauczyciela akademickiego. W recenzjach tych uwzględnia się:

Praca magisterska podlega recenzji dokonanej przez promotora i wyznaczonego przez dziekana nauczyciela akademickiego. W recenzjach tych uwzględnia się:

Ocenę koncepcji pracy:

  • sformułowanie celu(ów) pracy,
  • układ i struktura pracy,
  • sformułowanie problemów badawczych i hipotez,
  • trafność doboru metod i narzędzi badawczych.

Ocena źródeł informacji i badań własnych

  • dobór i liczebność wykorzystanej literatury,
  • zakres wykorzystanych informacji,
  • zakres empirycznych badań własnych.

Ocena redakcji pracy

  • sprawność w posługiwaniu się aparatem terminologicznym,
  • poprawność językowa i technika pisania,
  • redakcja przypisów, odsyłaczy, poprawność spisów treści, wykorzystanej literatury, graficznej prezentacji danych itp.Warunkiem najwyższej oceny pracy jest wkład studenta polegający na spełnieniu przynajmniej jednego z poniższych warunków:
  •  właściwie przeprowadzonych badaniach empirycznych i ich wyczerpującej interpretacji,
  • nowatorskim ujęciu badanego problemu, kompleksowej krytycznej analizie literatury przedmiotu.
Categories: Prace magisterskie | Tagi: , , | Dodaj komentarz

Przypisy

W pracach magisterskich podaje się często objaśnienia i uwagi dotyczące wyrazów, zwrotów lub fragmentów tekstu czy też danych dotyczących literatury źródłowej. Przypisy można podzielić na: źródłowe (skąd pochodzi cytat lub pogląd), polemiczne (rozszerzone przypisy źródłowe przedstawiającymi polemikę), dygresyjne (podają własne uwagi autora), odsyłające (odsyłamy do innych fragmentów pracy).

Przypisy sporządzane są czcionką 10pkt. bez interlinii z założonym dzieleniem wyrazów oraz justowaniem do formatu tekstu głównego. Numer przypisu stawia się bezpośrednio po zakończeniu wyrazu (tekstu) którego dotyczy ale po cudzysłowie, znaku zapytania i wykrzykniku (jeżeli takie znaki zostały wykorzystane).

Przykłady:

Problem ten podjął R.Krupski1.

  1. Mroczko nazywa innowacje „życiodajnym tlenem dla organizacji”2.

Jeśli studiujesz w WWSZiP, to się ucz!5.

Tekst przypisu winien zaczynać się dużą literą i kończyć kropką nawet gdy jest tylko jednowyrazowy.

Przykłady:

7 Tamże, s. 22.

8 Ibidem, s. 35.

Gdy dzieło, na które zamierzamy się powołać, napisane jest przez jednego, dwóch lub trzech autorów, to układ przypisu jest następujący: inicjał imienia autora (ów), nazwisko (a), tytuł i podtytuł, nr tomu (jeśli występuje), nazwa wydawcy, miejsce i rok wydania.

Przykłady:

4 E. Babbie, Badania społeczne w praktyce, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2004, s. 484.

5 J. Stoner, R. Freeman, D. Gilbert, Kierowanie, PWE, Warszawa 2001, s.558.

Gdy jest co najmniej czterech autorów dzieła podajemy wówczas nazwisko pierwszego autora z dodatkiem skrótu „i in.”

Przykład:

7 W. Baka (i in.), Planowanie gospodarki narodowej, PWE, Warszawa 1997, s. 46.

Gdy powołujemy się na rozdział napisany przez innego autora niż całe dzieło (np. materiały z konferencji) to wówczas podajemy inicjały imion i nazwisko cytowanego autora, tytuł rozdziału oraz niezbędne dane dzieła w którym zawarty jest ten rozdział wg poniższego przykładu:

 

Przykład:

8 F. Mroczko, Zarządzanie ryzykiem innowacji, w: J.Stankiewicz (red), Organizacja w warunkach nasilającej się konkurencji, Wyd. UZ Zielona Góra 2004, s. 59.

Cytując parokrotnie daną pracę tego samego autora, tylko za pierwszym razem należy podać jej pełny opis. Jeżeli w kolejnym przypisie powołujemy się na tekst z tej samej pracy, cytowanej w przypisie bezpośrednio poprzedzającym, wówczas za cały zapis wystarczą wyrażenia: polskie Tamże lub łacińskie Ibidem albo Op. cit.

 

Przykład:

4 E. Babbie, Badania społeczne w praktyce, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2004, s. 484.

5 Tamże, s. 515.

lub

5 Ibidem, s. 515.

albo

5 Op. cit., s. 515.

Jeżeli powołanie na określone dzieło nie następuje bezpośrednio po tej pracy, to wówczas wymienia się tylko inicjały imion i nazwisko autora, dodając skrót polski wyd. cyt. lub łaciński op. cit. i numer strony.

Przykłady:

6 E. Babbie, Badania społeczne w praktyce, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2004, s. 484.

7 J. Stoner, R. Freeman, D. Gilbert, Kierowanie, PWE, Warszawa 2001, s. 558.

8 E. Babbie, wyd. cyt., s. 485.

lub

8 E. Babbie, op. cit., s. 485.

W przypadku przytaczania w tekście zasadniczym niedosłownie czyjegoś tekstu lub czyjejś myśli, a tylko je komentując lub referując, opis źródła należy poprzedzić skrótem Zob. lub Por.

Przykład:

9 Zob. E. Babbie, op. cit., s. 478-508 i A. Góralski, Metody opisu i wnioskowania statystycznego, PWE, Warszawa 1998, s. 234-237.

Należy wiedzieć, iż nie ma powszechnie przyjętych i stosowanych identycznie (we wszystkich szczegółach) prawidłowości i reguł ale istotne jest trzymanie się w całej pracy jednolitych zasad.

Categories: Prace dyplomowe | Tagi: | Dodaj komentarz

Przypisy

  • Przypisy
    • Przypisy       znajdują się u dołu strony, a ich numeracja jest ciągła w ramach całej       pracy. Przypisy w tekście numerowane są jako indeksy górne.
    • Jeżeli       przypis dotyczy jednego słowa zamieszczonego w tekście, to należy go       stawiać bezpośrednio po nim, natomiast w przypadku, gdy dotyczy całego       fragmentu tekstu, to umieszcza się na końcu ostatniego zdania np. cytatu.
    • Sposób       umieszczania przypisów reguluje norma – PN-ISO 690:2002       Dokumentacja. Przypisy bibliograficzne. Zawartość, forma i struktura.
    • Przypisy mogą mieć charakter:

źródłowy– najczęściej stosowany, podaje literaturę, z której korzystano przy opracowywaniu fragmentu tekstu

słownikowy – stosowany w przypadku tłumaczenia wyrazów obcojęzycznych, gdy nie są one tłumaczone bezpośrednio w tekście

rzeczowy – stosowany do szerszego opisu pojęcia użytego w tekście, którego wytłumaczenie nie stanowiłoby logicznej całości

polemiczny – zawierający krótką dyskusję w oparciu o różne informacje uzyskane z różnych źródeł bibliograficznych – często używany w pracach historycznych

komentatorski i dygresyjny – zawierający uwagi własne autora dotyczące omawianego zagadnienia

 

Przypisy dotyczące pozycji zwartych:

  • Od jednego do trzech autorów –

R. Davidson,  B. Cope: Turystyka biznesowa. Warszawa 2003, s.120.

  • Powyżej czterech autorów –

W. Baka i in.: Planowanie gospodarki narodowej. Warszawa 1976, s. 47.

 

Przypisy dotyczące części pozycji zwartych:

S. Owsiak: Finanse publiczne: teoria i praktyka. [W:] Finanse publiczne w okresie transformacji w Polsce. Red. J. Kowalski. Warszawa 1999, s. 295-366.

 

Przypisy dotyczące pozycji zwartych pod redakcją:

Wprowadzenie do ekonometrii w przykładach i zadaniach. Red. K. Kukułka, Warszawa 2003, s. 230.

 

Przypisy dotyczące artykułu w czasopiśmie:

M. Kruszka: WTO i usługi finansowe: zobowiązania europejskich państw okresu transformacji. „Bank i Kredyt” 2003, nr 8, s. 13-24.

M. Gałuszka: Usługi finansowe. Co będzie dalej? „Rzeczpospolita” 23 kwietnia 2005, nr 77 (1900), s. 22-23.

 

Przypisy dotyczące ustaw i rozporządzeń

Ustawa z dnia ….. o …… (Dz.U. Nr…., poz…. ze zm.)

Ustawa z dnia …. o….. (tekst jednolity; Dz. U. z ….. r., Nr……, poz…..)

Ustawa z dnia …. o….. (tekst jednolity; Dz. U. z….. r., Nr……, poz…. ze zm.)

Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie…….. z dnia …….. (Dz. U. Nr….., poz.)

Rozporządzenie Ministra …….. w sprawie…….. z dnia …….. (Dz. U. Nr….., poz.)

Np.

Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego1994 (Dz. U. Nr 24, poz. 83 ze zm.)

 

Przypisy dotyczące artykułu w e-czasopiśmie

M. Bobińska: Ryzykowny kurs. „Gazeta Prawna” 23 kwietnia 2002, nr 105 (1550),  s. 2. http://archiwum.infor.pl/gp/index.php?str=s&P180=I02.2002.105.00000020a (dostęp 27 marca 2008)

 

Przypisy dotyczące e-książki:

W. Kopaliński: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych. Łódź 1998. [CD-ROM]

 

Przypisy ze strony internetowej

J. Kowalski: Seminarium.  [W:] Encyklopedia Onet.pl WIEM. http://portalwiedzy.onet.pl/39865,,,,seminarium,haslo.html  (dostęp 1.10.2008)

 

Przypisy źródłowe niepublikowane

Wywiad:

Wywiad udzielony przez Jana Kowalskiego Dyrektora Jednostki Finansowej w dniu 25.05.2008

Informacja radiowa lub telewizyjna

Tytuł audycji radiowej lub telewizyjnej, program radiowy lub telewizyjny, data i miejsce emisji

Categories: Prace magisterskie | Tagi: | Dodaj komentarz

Układ pracy

Układ pracy:

Strona tytułowa
Spis treści
Wstęp
Rozdział I
Rozdział II
Rozdział III
Zakończenie
Bibliografia
Spis np.: ilustracji, schematów, wykresów, zdjęć, tabel – opcjonalnie
Aneks – opcjonalnie
Słownik używanych skrótów lub pojęć – opcjonalnie

Categories: Prace dyplomowe | Tagi: | Dodaj komentarz

Wymogi redakcyjne

WYMOGI REDAKCYJNE DOTYCZĄCE PRACY:

‑ magisterskiej

– licencjackiej

– dyplomowej

  • 3 egzemplarze pracy w miękkiej oprawie i drukowane dwustronnie
  • czcionka                               – Times New Roman
  • rozmiar czcionki                   – 13
  • odstęp między wierszami     – 1,5 wiersza
  • margines na oprawę             – 3 cm
  • margines prawy                    – 2 cm
  • wymogi edytorskie:             – przypisy u dołu strony

– numeracja ciągła przypisów

Categories: Prace dyplomowe | Tagi: | Dodaj komentarz

Rysunki, tablice i odsyłacze stosowane w pracy

Zarówno rysunki, jak i tablice należy umieszczać centralnie w stosunku do lewego i prawego marginesu. Muszą być umieszczone w okolicach dotyczącego go tekstu. Rysunki i tablice powinny być numerowane kolejno za pomocą liczb arabskich (Rys. 1, Tabela 1 itd.). W tekście muszą znajdować się odsyłacze do odpowiedniej tabeli lub rysunku wykorzystujące w tym celu ich numer. Tytuły należy pisać czcionkąTimes New Romano rozmiarze 10 pkt. Tytuły rysunków, wykresów i innych podobnych elementów powinny znajdować się pod nimi, wyjątkiem jest tytuł tabeli, który powinien znajdować się nad tabelą. Należy je wyrównać do lewej strony z zachowaniem odstępu jaki stosuje się w akapitach. Pod rysunkami (tabelami, wykresami) należy podać źródło (czcionka Times New Roman o rozmiarze 10 pkt bez pogrubienia, z zachowaniem ustaleń dotyczących przypisów i bibliografii, wyrównanie do lewej z zachowaniem odstępu jaki stosuje się w akapitach).

xxx

Rys. 1 (tytuł rysunku)

Źródło: opracowanie własne

(Źródło: A. Maksymiuk, Pieniądz i podatki, Warszawa 2002, s. 238).

Spisy rysunków, wykresów, tabel powinny zawierać numer rysunku (tabeli, wykresu), jego tytuł (opis) oraz numer strony, na której występuje w tekście.

Dany punkt pracy nie powinien się rozpoczynać od zapowiedzi rysunku, tabeli, wykresu. Element graficzny pracy musi poprzedzać odpowiednie wprowadzenie.

Nie należy stosować sformułowań „poniższa” lub „powyższa” tabela.

Każdy rysunek, tabela, czy też wykres musi być odpowiednio skomentowany (zinterpretowany). Komentarz powinien uwzględniać m.in. próbę analizy danych zawartych w elemencie graficznym.

Categories: Prace magisterskie | Tagi: , | Dodaj komentarz

Tytuły (każdego stopnia)

Tytuły (każdego stopnia) powinny być krótkie, komunikatywne.

Ranga, rząd, stopień ważności tytułu powinien być w tekście w jakiś sposób zaznaczone (wyróżnione). Można w tym celu np. tytuły:

  • 1-go stopnia(tytuły  rozdziałów)  PISAĆ DUŻYMI LITERAMI, bold(pogrubione) czcionką Times New Roman, rozmiar czcionki 14,
  • 2-go stopnia, tytuły podrozdziałów,  np.  4.1, tekst jak  w zdaniu, bold, czcionką Times New Roman, rozmiar czcionki 12,
  • 3-go stopnia, tyt. Punktów w podrozdziałach, np. 2.5.1. tekst jak w zdaniu, czcionką Times New Roman, rozmiar czcionki 12 .

W podziałach niższego rzędu tytuły można napisać kursywą lub podkreślić je.

Wszystkie tytuły (każdego stopnia) piszemy bez kropki na końcu

Tytuł rozdziału należy wyśrodkować, tytuły podrozdziałów wyrównane do lewej.

Wszystkie główne elementy struktury pracy dyplomowej, a więc wstęp (wprowadzenie), kolejne rozdziały, spisy rysunków, tabel, wykresów, bibliografia, ewentualne aneksy oraz streszczenie muszą rozpoczynać się od nowej strony.

Categories: Prace dyplomowe | Tagi: | Dodaj komentarz

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com.