Spis treści pracy magisterskiej

Spis treści znajduje się po stronie tytułowej. Zawiera tytuły wszystkich rozdziałów, ich punktów i podpunktów a także pozostałych elementów pracy (Bibliografia, spisy, załączniki) ze wskazaniem numeru strony, na którą przypada początek danego składnika pracy. Numer strony powinien być wyrównany do prawego marginesu.

Reklamy
Categories: Prace magisterskie | Tagi: | Dodaj komentarz

Przypisy w pisaniu pracy magisterskiej

W pracach magisterskich podaje się często objaśnienia i uwagi dotyczące wyrazów, zwrotów lub fragmentów tekstu czy też danych dotyczących literatury źródłowej. Przypisy można podzielić na: źródłowe (skąd pochodzi cytat lub pogląd), polemiczne (rozszerzone przypisy źródłowe przedstawiającymi polemikę), dygresyjne (podają własne uwagi autora), odsyłające (odsyłamy do innych fragmentów pracy).

Przypisy sporządzane są czcionką 10pkt. bez interlinii z założonym dzieleniem wyrazów oraz justowaniem do formatu tekstu głównego. Numer przypisu stawia się bezpośrednio po zakończeniu wyrazu (tekstu) którego dotyczy ale po cudzysłowie, znaku zapytania i wykrzykniku (jeżeli takie znaki zostały wykorzystane).

Przykłady:

Problem ten podjął R.Krupski1.

Mroczko nazywa innowacje „życiodajnym tlenem dla organizacji”2.

Jeśli studiujesz, to się ucz!5.

Tekst przypisu winien zaczynać się dużą literą i kończyć kropką nawet gdy jest tylko jednowyrazowy.

Przykłady:

7 Tamże, s. 22.

8 Ibidem, s. 35.

Gdy dzieło, na które zamierzamy się powołać, napisane jest przez jednego, dwóch lub trzech autorów, to układ przypisu jest następujący: inicjał imienia autora (ów), nazwisko (a), tytuł i podtytuł, nr tomu (jeśli występuje), nazwa wydawcy, miejsce i rok wydania.

Przykłady:

4 E. Babbie, Badania społeczne w praktyce, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2004, s. 484.

5 J. Stoner, R. Freeman, D. Gilbert, Kierowanie, PWE, Warszawa 2001, s.558.

Gdy jest co najmniej czterech autorów dzieła podajemy wówczas nazwisko pierwszego autora z dodatkiem skrótu „i in.”

Przykład:

7 W. Baka (i in.), Planowanie gospodarki narodowej, PWE, Warszawa 1997, s. 46.

Gdy powołujemy się na rozdział napisany przez innego autora niż całe dzieło (np. materiały z konferencji) to wówczas podajemy inicjały imion i nazwisko cytowanego autora, tytuł rozdziału oraz niezbędne dane dzieła w którym zawarty jest ten rozdział wg poniższego przykładu:

Przykład:

8 F. Mroczko, Zarządzanie ryzykiem innowacji, w: J.Stankiewicz (red), Organizacja w warunkach nasilającej się konkurencji, Wyd. UZ Zielona Góra 2004, s. 59.

Cytując parokrotnie daną pracę tego samego autora, tylko za pierwszym razem należy podać jej pełny opis. Jeżeli w kolejnym przypisie powołujemy się na tekst z tej samej pracy, cytowanej w przypisie bezpośrednio poprzedzającym, wówczas za cały zapis wystarczą wyrażenia: polskie Tamże lub łacińskie Ibidem  albo Op. cit.

Przykład:

4 E. Babbie, Badania społeczne w praktyce, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2004, s. 484.

5 Tamże, s. 515.

lub

5 Ibidem, s. 515.

albo

5 Op. cit., s. 515.

Jeżeli powołanie na określone dzieło nie następuje bezpośrednio po tej pracy, to wówczas wymienia się tylko inicjały imion i nazwisko autora, dodając skrót polski wyd. cyt. lub łaciński op. cit. i numer strony.

Przykłady:

6 E. Babbie, Badania społeczne w praktyce, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2004, s. 484.

7 J. Stoner, R. Freeman, D. Gilbert, Kierowanie, PWE, Warszawa 2001, s. 558.

8 E. Babbie, wyd. cyt., s. 485.

lub

8 E. Babbie, op. cit., s. 485.

W przypadku przytaczania w tekście zasadniczym niedosłownie czyjegoś tekstu lub czyjejś myśli, a tylko je komentując lub referując, opis źródła należy poprzedzić skrótem Zob. lub Por.

Przykład:

9 Zob. E. Babbie, op. cit., s. 478-508 i A. Góralski, Metody opisu i wnioskowania statystycznego, PWE, Warszawa 1998, s. 234-237.

Należy wiedzieć, iż nie ma powszechnie przyjętych i stosowanych identycznie (we wszystkich szczegółach) prawidłowości i reguł ale istotne jest trzymanie się w całej pracy jednolitych zasad.

Categories: Prace magisterskie | Tagi: | Dodaj komentarz

Wymogi stawiane co do układu pracy magisterskiej

W skład pracy magisterskiej wchodzi:

  • karta tytułowa (załącznik 5),
  • spis treści,
  • wstęp (we wstępie należy zarysować ogólne tło badanego problemu, wskazać przesłanki wyboru tematu pracy, określić problematykę, cel i zakresy pracy, sformułować tezę i hipotezy badawcze, wskazać metody badawcze, a także przedstawić ogólne informacje o zawartości poszczególnych rozdziałów pracy oraz określić charakter i rodzaje materiałów źródłowych),
  • tekst główny, wyrażający treść z uwzględnieniem podziału na rozdziały i podrozdziały, odnoszące się do przedmiotu badań i perspektywy badawczej oraz dotyczące typologicznego opracowania zebranego materiału badawczego,
  • zakończenie (zawierające syntezę wniosków opartą na udowodnionych przesłankach i podsumowanie wyników podjętych rozpoznań badawczych),
  • wykaz wykorzystanej w pracy literatury, zgodny z wymogami opisu bibliograficznego, w alfabetycznej kolejności,
  • wykaz wykorzystanych aktów prawnych (w uzasadnionych przypadkach),
  • wykaz rysunków,
  • wykaz tabel,
  • wykaz załączników,
  • oświadczenie studenta o samodzielności przygotowania pracy (załącznik 6).

Wymogi edycyjne

Praca magisterska powinna być przygotowana według następujących zasad edycyjnych:

  1. Tekst ma być opracowany przy pomocy edytora tekstu z wykorzystaniem czcionki Times New Roman.
  2. Marginesy: góra 3 cm, dół 2 cm, lewy 3 cm, prawy 2 cm. Nagłówek i stopka 1,25 cm.
  3. Spis treści z podaniem numerów stron należy umieścić po stronie tytułowej.
  4. Pozycje w spisie treści – czcionka 12 pkt., wyjustowany, odstęp między wierszami pojedynczy, odległości przed i po akapicie 3 pkt. Numer strony podany przy prawym marginesie. Między tekstem a numerem strony znaki wiodące kropki.
  5. Rysunki i tabele umieszczone w tekście nie mogą wykraczać poza określone marginesami wymiary stron. Muszą być czytelne i przejrzyste.
  6. Każdy obiekt typu rysunek, tabela, wzór musi mieć podane źródło.
  7. Numeracja stron w prawym górnym rogu – czcionka 12 pkt.
  8. Tytuły rysunków należy umieszczać pod rysunkiem.
  9. Podpisy rysunków należy poprzedzić skrótem „Rys.” z numerem podającym rozdział i numer kolejny rysunku w rozdziale (np. Rys. 2.3. – rozdział 2 rysunek 3 w tym rozdziale) i wyśrodkować lub wyrównać do lewego brzegu rysunku. Źródło rysunku należy podać pod podpisem rysunku poprzedzając je słowem „Źródło”. Jeżeli podpis pod rysunkiem nie mieści się w jednej linii, druga linia tekstu musi mieć wcięcie tak, aby tekst zaczynał się dokładnie w miejscu zaczynania się tekstu w pierwszej linii.

Rys. 2.3. Tytuł rysunku, który nie mieści się w jednej linii
tekstu, ponieważ jest bardzo długi

pisanie prac

Źródło: opracowanie własne

  1. Tytuł tabeli należy poprzedzić słowem Tabela z numerem określonym tak jak dla rysunków. Tytuł należy umieszczać nad tabelą. Źródło tabeli należy podać pod tabelą poprzedzając je słowem „Źródło”. Jeżeli tytuł tabeli nie mieści się w jednej linii, druga linia tekstu musi mieć wcięcie tak, aby tekst zaczynał się dokładnie w miejscu zaczynania się tekstu w pierwszej linii.

Tabela 4.7. Tytuł tabeli, który nie mieści się w jednej linii tekstu, ponieważ jest bardzo długi

           
           
           
           

Źródło: opracowanie własne na podstawie ...

  1. W przypadku opracowania rysunku lub tabeli przez studenta należy podać jako źródło – opracowanie własne lub opracowanie własne na podstawie
  2. Wzory należy wycentrować, numerację umieścić przy prawym marginesie. Numeracja wzorów w pracy jest ciągła.

z2 = x2 + y2                                                                (1)

  1. Dla wzorów źródło można podać w przypisie.
  2. Przypisy należy umieścić na dole strony z numeracją ciągłą dla całej pracy. Wielkość czcionki przypisu 10 pkt.
  3. Tytuł rozdziału 1 poziom – czcionka 16 pkt., wyrównanie do lewej, pogrubiony, pisany wielkimi literami, odstęp przed i po akapicie 12 pkt. Numeracja pierwszego poziomu rozdziałów 1., 2., 3., …
  4. Tytuł podrozdziału 2 poziom – czcionka 14 pkt., wyrównanie do lewej, pogrubiony, odstęp przed i po akapicie 12 pkt. Numeracja 2 poziomu podrozdziałów 2.1., 2.2., 2.3. …..
  5. Tytuł podrozdziału 3 poziom – czcionka 12 pkt., wyrównanie do lewej, pogrubiony, odstęp przed i po akapicie 12 pkt. Numeracja podrozdziałów 3 poziomu 2.1.1., 2.1.2., 2.1.3., ……
  6. Tekst podstawowy – czcionka 12 pkt., wyjustowany, odstępy między wierszami 1,5 wiersza, akapit (wcięcie pierwszego wiersza) 1,25 cm. Należy narzucić dzielenie wyrazów w tekście.
  7. Tytuł tabeli – czcionka 12 pkt., wyrównany do lewego brzegu tabeli, odstęp między wierszami pojedynczy, odstęp po akapicie 6 pkt.
  8. Podpis pod rysunkiem – czcionka 12 pkt., wyśrodkowany lub wyrównany do lewego brzegu rysunku, odstęp między wierszami pojedynczy, odstęp po akapicie 6 pkt.
  9. Źródło – czcionka 11 pkt., wyśrodkowany tak jak rysunek lub tabela, kursywa, odstęp między wierszami pojedynczy, odstęp przed i po akapicie 6 pkt.
  10. Wypunktowania lub numerowanie muszą w całej pracy mieć jeden rodzaj dla danego poziomu np.
  • Produkt XXX (pierwszy poziom wypunktowania)
  • Produkt YYY
  • Rodzaj A (drugi poziom wypunktowania)
  • Rodzaj B
  1. Pozycje w wypunktowaniu lub numerowaniu – czcionka 12 pkt., wyjustowany, odstępy między wierszami 1,5 wiersza.
  2. Pozycje w spisie literatury – czcionka 12 pkt., wyjustowany, odstępy między wierszami pojedynczy..
  3. Pozycje w spisach tabel, rysunków, załączników – czcionka 12 pkt., wyjustowany, odstępy między wierszami pojedynczy.
  4. Dla spisu rysunków i tabel należy zastosować zasady tworzenia jak przy spisach treści. Numer strony podany przy prawym marginesie. Między tekstem a numerem strony znaki wiodące kropki.
  5. W tekście nie mogą występować puste miejsca.
  6. Główne rozdziały (pierwszy poziom) muszą zaczynać się od nowej strony.

Załączniki muszą być numerowane.

Categories: Prace magisterskie | Tagi: , | Dodaj komentarz

ZASADY DOTYCZĄCE STRONY GRAFICZNEJ PRACY

  1. Tytuły rozdziałów należy dużymi literami, stosując wyśrodkowanie, kapitaliki, pogrubienie oraz rozmiar czcionki 16.

Przykład:

Rozdział II

Tytuł Rozdziału

  1. Tytuły podrozdziałów pisać należy dużymi literami, stosując wyrównanie do lewej strony, kapitaliki, pogrubienie oraz rozmiar czcionki 14.

Przykład:

  • Tytuł Podrozdziału
  1. W podrozdziałach niższego rzędu (jeśli występują) tytuły pisać należy, stosując wyrównanie do lewej strony, pogrubienie oraz rozmiar czcionki 12.

Przykład:

2.1.1. Tytuł niższego rzędu

  1. Zakończenia tytułów i podtytułów nie zamyka się kropką. Można stosować inne znaki przestankowe, typu znak zapytania, jeśli wymaga tego logika wypowiedzi.
  2. Wszystkie główne elementy struktury pracy dyplomowej, a więc wstęp (wprowadzenie), kolejne rozdziały (nie dotyczy podrozdziałów), zakończenie, spisy literatury, aktów prawnych, tabel, ewentualne załączniki zaczynają się na kolejnych nieparzystych stronach.
  3. Przy syntetyzowaniu opisywanych treści stosuje się wyliczenia punktowe (zalecane jest np., a., b., c. i kolejne; 1., 2., 3. i kolejne; – i kolejne. Do oddzielenia kolejnych wypunktowań należy stosować przecinki (ewentualnie średniki). Wypunktowywanie kończy kropka. W całej pracy należy przyjąć konsekwencję cytowania. Dla spraw istotnych cyfry, dla mniej albo wyliczenie literowe, albo myślnikowe. Błędne jest stosowanie mieszanych systemów, lub przy użyciu innych znaków graficznych.
  4. Rysunki i tabele należy wyjustować, tabele, rysunki, wykresy numeruje się kolejno przy użyciu cyfr arabskich (Rys. 1, Tabela 1 itd.). W tekście muszą znajdować się odsyłacze do odpowiedniej tabeli lub rysunku wykorzystujące w tym celu ich numer.

Element graficzny (np. rysunki i tabele) w pracy musi poprzedzać odpowiednie wprowadzenie (każdy rysunek i tabelę należy odpowiednio zinterpretować). Tytuły należy pisać czcionką o rozmiarze 10 pkt. W odniesieniu do rysunku opis powinien znajdować się pod nim (np. Rys 1. Model procesu sekurytyzacji (opracowanie własne na podstawie R. Emmers, Securization, [w:] Contemporary Security Studies, red. A. Collins, Oxford 2007, s. 52.). Natomiast tytuł tabeli umieszcza się powyżej. Należy je wyrównać do lewej strony. Pod rysunkami i tabelami należy podać źródło (czcionka 10 pkt. z wyrównaniem do lewej), zachowując ustalenia dotyczące przypisów (chyba że rysunek lub tabela stanowi opracowanie własne, wówczas obowiązuje zapis: opracowanie własne).

Categories: Prace dyplomowe | Tagi: | Dodaj komentarz

ZASADY EDYTORSTWA

  1. Prace pisze się bezosobowo w czasie przeszłym – dokonanym
  2. Nie pisze się kropek po tytule pracy, tytułach rozdziałów i podrozdziałów, po opisie rysunków….
  3. Opis rysunków – pełny , wyczerpujący z komentarzami – pod rysunkiem, bez kropki na końcu
  4. Opis tablicy – nad tablicą , z numeracja kolejna lub rozdziałową
  5. Numeracja wzorów (bez wprowadzeń) po prawej stronie na nawiasach okrągłych
  6. Rysunki, tablice, wzory, zdjęcia itd., przed prezentacją powinny być najpierw przywołane w tekście
  7. Cytowanie literatury w całej pracy (często im więcej tym lepiej) w nawiasach kwadratowych [1,3,7,17], a ich wykaz według kolejności cytowania, albo alfabetycznie na końcu pracy
  8. Wielkość rysunków, tablic, wzorów i wszystkich materiałów prezentowanych w pracy – czytelne, poprawnie wykonane, niezbędne – według koncepcji autora pracy
  9. Niedopuszczalne błędy stylistyczne, interpunkcyjne, stylistyczne
  10. Piszemy 12 TNR, inne bold, duże litery
Categories: Pisanie prac | Tagi: | Dodaj komentarz

Ogólne uwagi dotyczące przypisów

  1. Przypisy powinny być umieszczone alternatywnie:
  2. Na końcu pracy lub rozdziału.
  3. Na dole strony pisane czcionką o dwa punkty mniejszą niż tekst podstawowy.
  4. Zredagowane w tekście  w formie odnośników, którym odpowiada odpowiednio

sporządzony wykaz cytowanych prac.

2.Zalecna jest następująca forma przypisów:

  1. W przypadku jednego autora w przypisie należy podać:
  2. a) nr przypisu,
  3. b) inicjały imion autora,
  4. c) nazwisko autora,
  5. d) tytuł publikacji,
  6. e) nazwę wydawnictwa,
  7. f) miejsce i rok wydania
  8. g) nr strony.

Przykład:

1  R. W. Griffin, Podstawy zarządzania organizacjami, Wyd. Nauk. PWN, Warszawa 2002, s.15.

  1. W przypadku, gdy publikacja jest dziełem kilku autorów (jednak nie więcej niż trzech) ,w której nie określono wkładu każdego   z nich, wymieniamy ich inicjały imion i nazwiska przed tytułem publikacji. Jeśli taką publikację napisało więcej niż trzech autorów, wymienimy tylko pierwszego z nich, dopisując  zbitkę (i inni).

Przykład:

2A. K. Koźmiński, D. Jamielniak, Zarządzanie od podstaw, Podręcznik  akademicki,                 Wyd. Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2008.

C.W przypadku prac zbiorowych typu słowniki, encyklopedie itp. Występuje wielu  autorów. Nie podajemy żadnego z nich.

Przykład:

4 Encyklopedia Powszechna PWN,t.1.Warszawa 976,s,120.

  1. W przypadku pracy zbiorowej, w której podano autorów rozdziałów, ale nie ma określonego redaktora,  najpierw podajemy autora rozdziału,  a następnie tytuł dzieła.

Przykład:

J. Korczak, Wiedza o organizacji i zarządzaniu jako dyscyplina naukowa, [w:] Nauka    o organizacji i zarządzania, Kolonia Limited,  Wrocław 2005.

  1. W przypadku pracy zbiorowej, w której podano autorów rozdziałów i jest znany redaktor lub redaktorzy, najpierw podajemy autora rozdziału,   następnie podajemy  redaktorów, a potem  tytuł dzieła, wydawnictwo i rok wydania.

Przykład:

6 B. Mikuła, Strategiczne zarządzanie wiedzą w organizacji,[w:] J.S. Kardas (red.) Innowacje w zarządzaniu kapitałem ludzkim. Wybrane determinanty, Wyd. Akademii Podlaskiej,   Siedlce 2007,s.63.

  1. W przypadku powoływania się na niedostępną publikację, znaną jednak z innego dzieła, przypis powinien mieć zapis jak w przykładzie7.

Przykład:

7 J.K. Galbraith, American Capitalism, Boston 1952, cyt. za: Z. Pierścionek, Strategie konkurencji i rozwoju  przedsiębiorstwa, Wyd. PWN, Warszawa 2003.

  1. G. Przypisy dotyczące publikacji zamieszczonych w czasopismach powinny mieć zapis jak w przykładzie 8.

Przykład:

8 W. M. Grudzewski, Współczesne kierunki rozwoju nauk o zarządzaniu,                                 [w:] „Ekonomika    i Organizacja Przedsiębiorstwa” 2006, nr 3(674),s.11.

  1. Przypisy dotyczące publikacji zamieszczonych w gazetach powinny być redagowane w sposób podobny jaki obowiązuje dla czasopism, z wyjątkiem niepodawania stron. Podajemy jednak dzień miesiąc i rok wydania numeru gazety.
  2. Przypisy dotyczące źródeł internetowych powinny zawierać nazwę instytucji powoływanej strony, adres internetowy oraz datę aktualizacji, czyli datę korzystania ze strony. W wypadku, gdy wykorzystujemy artykuł internetowy, przypis należy wykonać podobnie jak w odniesieniu do publikacji papierowych, przy czym zamiast wydawnictwa i miejsca wydania podajemy adres internetowy i datę korzystania z tego źródła

Przykład:

9 Akademia Podlaska Siedlcach, xyz.xyz ( 2018.10.09),

  1. Pełny przypis wykonujemy w pracy tylko jeden raz. Jeśli powołujemy się na to samo źródło dwa i więcej razy- stosować należy zapisy skrócone.

Przykład:

10  R. W. Griffin, Podstawy…,dz.cyt.,s.20.

K.W wypadku, gdy kolejny przypis dotyczy tego samego autora i dzieła oraz tej samej strony,  piszemy skrót: tamże.

Przykład:

11Tamże.

  1. Jeśli kolejny przypis dotyczy tego samego autora i dzieła, ale innej strony, piszemy skrót: tamże i podajemy numer strony.

Przykład:

12 Tamże, s.25.

  1. Ilustracje w pracy dyplomowej powinny być czytelne i estetyczne w formie oraz numerowane w kolejności ich występowania, a także zawierać tytuł i źródło. W wypadku, gdy ilustracja jest dziełem autora pracy dyplomowej , źródło opisujemy jak w przykładzie 13.

Przykład:

Źródło: Opracowanie własne.

  1. Tabele składają się z tytułu, makiety i objaśnień. Tytuł powinien trafnie określać jej zawartość i znajdować się nad tabelą. Czcionka tytułu tabeli powinna być wielkości czcionki tekstu podstawowego i pogrubiona(tzw. tłusty druk). Źródło tabeli  podajemy pod tabelą.
  2. Tytuły pozostałych ilustracji (rysunki, schematy, wykresy, mapki, zdjęcia) należy pisać pod ilustracją, a pod nim – źródło.

6. Bibliografia powinna być sporządzona według podziału na źródła i literaturę. Wykaz opracowań powinien być ułożony alfabetycznie według nazwisk autorów i zawierać pełny wykaz literatury wykorzystanej w pracy.

Categories: Pisanie prac | Tagi: | Dodaj komentarz

Egzamin dyplomowy

  1. Jeżeli student ostatniego semestru przystępuje do egzaminów i zaliczeń w sesji, egzamin dyplomowy powinien być przeprowadzony w terminie nie przekraczającym trzech miesięcy od dnia zakończenia sesji.
  2. Warunkiem dopuszczenia do egzaminu dyplomowego jest zdanie wszystkich egzaminów i uzyskanie zaliczenia wszystkich kursów oraz praktyk przewidzianych w planie studiów, a ponadto złożenia pracy dyplomowej w jednym egzemplarzu w formie pisemnej i elektronicznej, która uzyskała pozytywną ocenę promotora i recenzenta.
  3. Egzamin dyplomowy odbywa się przed komisją egzaminacyjną, w której skład wchodzą: przewodniczący oraz promotor i recenzent. Przewodniczącym komisji jest Dziekan lub Prodziekan. Dziekan może powierzyć przewodniczenie komisji egzaminacyjnej innej osobie spośród profesorów i doktorów habilitowanych zatrudnionych na wydziale.
  4. Egzamin dyplomowy nie jest obroną pracy.
  5. Egzamin dyplomowy jest egzaminem ustnym. Dyplomant otrzymuje  trzy pytania, dotyczące zagadnień objętych wykazem problematyki egzaminacyjnej, zaproponowanej przez Dyrektora Instytutu i ustalonej przez Radę Wydziału. Tylko jedno pytanie może być związane z problemem badawczym pracy.
  6. Harmonogram przeprowadzania egzaminów dyplomowych ustala Dyrektor Instytutu.
Categories: Prace dyplomowe | Tagi: | Dodaj komentarz

ZASADY DOTYCZĄCE KONSTRUOWANIA PRZYPISÓW

  1. Przywołany w pracy cytat powinien być wyróżniony w tekście cudzysłowem, bądź zaczynać się od słów: jak zauważa J. Kowalski, ma słuszność J. Kowalski, za J. Kowalskim stwierdzić należy, że „…”
  2. Przypisy umieszcza się na dole strony, na której znajduje się cytowany tekst. Numeracja przypisów stanowi kontynuację od pierwszego do ostatniego przypisu w całej pracy dyplomowej. Nie zaleca się stosowania odrębnego numerowania przypisów do kolejnych rozdziałów pracy. Błędnym jest zapis przypisów na końcu danego rozdziału lub na końcu całej pracy.
  3. Przypisy mogą mieć charakter źródłowy, uzupełniający, odsyłający, wyjaśniający lub polemiczny, rzadko odautorski.
  4. Przypis źródłowy zaczyna się od inicjału imienia i nazwiska (nazwisk) autora (autorów). Następnie, po przecinku, kursywą podaje się tytuł pracy (książki, artykułu). Kolejno umieszcza się miejsce i rok wydania, numer strony (lub numery stron), z której autor pracy dyplomowej korzystał. Przypis kończy kropka. Przykłady poprawnych przypisów znajdują się w następnym punkcie.
  5. Każda pozycja literaturowa wykorzystana w przypisach musi znaleźć się w spisie literatury. Przykłady przypisów źródłowych (czcionka 10):
  6. wydawnictwa zwarte:
  7. Kowalski, Jak pisać przypisy, Warszawa 2006, s. 32;
  8. praca zbiorowa:
  • Jak pisać przypisy, red. J. Kowalski, Warszawa 2002, s. 21 lub jak w powyższym przykładzie.
  1. artykuł w pracy zbiorowej:
  • Igrek, Przypisy i ich funkcja w pracy licencjackiej, [w:] Jak pisać przypisy, red. J. Kowalski, Warszawa 2002, s. 23.
  1. artykuł w czasopiśmie:
  • Kowalski, Jak pisać przypisy, „Wiadomości Tekściarskie” 1997, nr 11, s. 45.
  1. akty normatywne:
  • Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 z późn. zm.).
  • Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 października 2005 r. w sprawie określenia wysokości odsetek ustawowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1662).
  • Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 z późn. zm.),
  1. orzeczenia sądowe:
  • Wyrok SN z dnia 2 lutego 2008 r. I CN 33/07, OSNCP 2008, nr 2, poz.7.
  • Wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 marca 2006 r., 2 ws 48/05, Wokanda 2006 nr 5, s.3.
  1. źródła literatury pozyskane w Internecie:
  • Korejba, Jak Putin zagnał Ukrainę do Europy, http://www.new.org.pl/2013-11-13, jak_putin-zagnal_ukraine_do_europy.html, [dostęp: 19.11.2013].
  • jeśli nie ma autora cytowanych treści, wówczas: Jak Putin zagnał Ukrainę do Europy, http://www.new.org.pl/2013-11-13,jak_putin-zagnal_ukraine_do_europy.html, [dostęp: 19.11.2013].
  • w przypadku prac licencjackich czy magisterskich, jak i innych portal Wikipedia nie jest kwalifikowanym źródłem naukowym i nie należy się powoływać na informacje z tej strony, ponieważ zostaną one uznane za błędne.
  1. Jeśli tytuł i data wydania aktu prawnego podane zostaną w tekście podstawowym, wówczas publikator (np. Dziennik Ustaw, Dziennik Urzędowy UE) należy podać w przypisie, dla przykładu: Statut Rady Europy z dnia 5 maja 1949 r., Dz.U. z 1994 r. nr 118, poz. 565.
  2. W przypadku powtarzania się tego samego źródła w przypisach stosujemy zapis skrócony. Skrócenia mogą wyglądać następująco:
  1. jeśli podczas cytowania tej samej pracy następuje ona bezpośrednio po sobie, wówczas stosuje się zapis: Ibidem, s. 65.,
  2. jeśli cytowane źródło przedzielają inne przypisy, wówczas obowiązuje zapis: cit., np.: M. Czerska, op. cit., s. 54.,

jeżeli przytaczanych jest kilka prac tego samego autora, przy kolejnym cytowaniu skraca się tytuł do jednego-dwóch słów, bez potrzeby ponownego podawania miejsca i roku wydania, np.: B. Liberda, Oszczędności…, s. 54-56. (Kursywą podaje się wówczas tytuł i trzy kropki, natomiast znak przecinka jest już wyprostowaną czcionką).

Categories: Prace dyplomowe | Tagi: | Dodaj komentarz

Create a website or blog at WordPress.com